"ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ" ΑΤΑΚΕΣ.

Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάσισε η εκδίκαση της υπόθεσης των αστυνομικών που κατηγορούνται για την ανθρωποκτονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου να γίνει στην Άμφισσα. Η είδηση αυτή εμφανίζεται στην ηλεκτρονική σελίδα των ΝΕΩΝ. Παρακολουθώ εδώ και καιρό την ηλεκτρονική έκδοση των Νέων ( http://www.tanea.gr) και πολύ συχνά διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών. Τα ΝΕΑ είναι μία από τις λίγες ηλεκτρονικές εφημερίδες που δίνουν βήμα στους αναγνώστες. Τα σχόλια, φαντάζομαι ότι περνάνε αυτούσια και χωρίς έλεγχο από κάποιον διαχειριστή. Κοινώς, ο καθένας γράφει ότι του κατέβει..
Αν παρακολουθήσεις τα σχόλια για μεγάλο διάστημα (πέντε μήνες ας πούμε), είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι μπορείς να κάνεις ένα ψυχογράφημα της Ελληνικής κοινωνίας. Για να μην πω ότι ακόμα και Κοινωνιολογική μελέτη μπορείς να κάνεις και φανώ υπερβολικός. Σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως είναι ο θάνατος ενός έφηβου και όπως είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη δυνατότητα στην υπεράσπιση του οποιουδήποτε δράστη, δείτε τι γράφουν ορισμένοι "συνάνθρωποι" μας. Μην εκπλήσσεστε. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα μας. Πίνουμε καφέ στις ίδιες καφετέριες και βλέπουμε ταινίες στις ίδιες κινηματογραφικές αίθουσες...

Απολαύστε :

"XOUNTA SAS XREIAZETE TSOGLANIA.EXETE KALOMATHI TOMARIA.KETE TIS PERIOUSIES TON ALLON."

"Να σεβαστούμε το τεκμήριο της αθωότητας, είπε; Τι σεβάστηκαν αυτοί; Στην κρεμάλα!"

"Αλέξη Κούγια, είμαστε μαζί σου! Κρίμα που έκλεισε το σπίτι αυτού του ανθρώπου του φρουρού και μακάρι να αποδείξεις την αθωότητά του. Χούντα χρειάζεται σ''όλους αυτούς τους αντιεξουσιαστές. Να βγει ο στρατός στους δρόμους και να τα θερίσει όλα αυτά τα τσογλάνια που καταστρέφουν την περιουσία μας. Θάνατος στα ρεμάλια, στους αλήτες."

"Ο κάθε αλήτης μόλις πεθάνει γίνεται ήρωας. Αυτή είναι η νοοτροπία μας, καλά να πάθουμε. ΚΑΦΤΕ ΤΑ ΟΛΑ να χαίρεται ο λαός."

"O ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΣΥΝΙΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ (εννοεί τον Κούγια) ΑΘΩΩΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΜΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΩΡΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ο ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΣ Ο ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ Ο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ"

"ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ= Ο ΝΤΑΗΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ
ΜΟΝΤΕΛΟΠΝΙΧΤΗΣ= Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ
Ο ΝΤΑΗΣ θα πέσει στα μαλακά γιατί η βαλλιστική εξέταση θα πει ότι η σφαίρα έκανε βόλτες στα εξάρχεια πριν σκοτώσει τον Αλέξη.
Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ θα συνεχίσει να είναι ένας τηλεοπτικός αστέρας, που όσοι θα τον αναγνωρίζουν στο δρόμο θα κραυγάζουν: Καλέ ο Κούγιας, είδα τον Κούγια από κοντά!!
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...."

"Ετσι επισφραγιζει ο Κουγιας την καριερα του. Προφανως θα τσεπωσει αρκετα, υπερασπιζομενος δολοφονους. Εχει να πληρωσει και διατροφη στην Βατιδου ο ανθρωπος, να συντηρησει το κοτερο, την βιλα στη Μυκονο κτλ...
Κοιμησου ησυχος Κουγια. Μετα απο αυτο θα παρακαλας να σου ερθουν πελατες.
Κανονικα θα πρεπει να σου καψουν το δικηγορικο γραφειο. Σου αξιζει."

Όλα αυτά είναι γραμμένα κάτω από την είδηση που προανέφερα. Υπάρχουν και άλλα σχόλια αλλά δεν έχει νόημα να τα βάλω όλα. Όπως επίσης υπάρχουν και νηφάλιες απόψεις, απόψεις που εκφράζονται από ανθρώπους που δείχνουν να έχουν ήθος. Τι γίνεται ρε; Πως έχουμε "ξεφύγει" έτσι;

ΔΙΑΦΟΡΑ ΛΙΚΕΡ

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνονται τα λικέρ που έφτιαξα τον τελευταίο μήνα.

Λιμοντσέλο. Η συνταγή εδώ

Λικέρ Πορτοκάλι. Η συνταγή εδώ

Baileys Irish Cream. H συνταγή εδώ

Λικέρ Σοκολάτα. Η συνταγή εδώ

Λικέρ Καφέ. Η συνταγή εδώ

Λικέρ Μανταρίνι. Η συνταγή εδώ

"Επαγγελματικό" Ιταλικό Λιμοντσέλο. Υπό παρασκευή. Σε 50 μέρες θα είναι έτοιμο. Η συνταγή εδώ.

Λικέρ Πορτοκάλι. Όπως το Λιμοντσέλο αλλά με φλούδες πορτοκαλιού.

Κάποιος που έχει την διάθεση, μπορεί να φτιάξει το καλοκαίρι, τα Λικέρ Βύσσινο, Κεράσι, και Βερύκοκο. Πολύ γνωστό είναι και το λικέρ Αμαρέτο που γίνεται από αμύγδαλα καθώς και το παραδοσιακό της πατρίδας μου, το λικέρ Μαστίχα.

Καλά πιώματα!

ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η Σώτη Τριανταφύλλου, συγγραφέας (Το εργοστάσιο των μολυβιών, Κινέζικα Κουτιά, Λίγο από το αίμα σου κ.α.), έγραψε τον περασμένο Ιούλιο το παρακάτω άρθρο με τίτλο "Το έλλειμμα της Αριστεράς", το οποίο βρήκα εδώ.

"Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι... Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;». Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή: «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!». Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού: «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!». Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει: «Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις...».
Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο». Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους: όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. Σκέφτομαι το πόσο απέχει η πράξη από τις ιδέες, από τον «εξεγερμένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, από τους ευγενείς, σοφούς επαναστάτες: τον Τσερνιτσέφκι, τον Μαγιακόβσκι· τον Γιουτζήν Ντεμπς· τον Γκράμσι· σε πόση αμηχανία βρίσκεται οποιοσδήποτε αριστερός και αναρχικός με ιδεολογικές αποσκευές, μπροστά σ’ αυτές τις τυραννικές μειοψηφίες.
Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν. Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν; Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.
Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά. Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη: στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;
Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος; Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική).
Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα: εγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία. Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού». Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν. Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις.
Ψηφοθηρία, καλόπιασμα του όχλου, σύγχυση αξιών και ανατροπή αξιών, παραπομπή στις προτροπές του Μπακούνιν μαζί με άγνοια περί αναρχισμού και περί Μπακούνιν. Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.
Ξανά και ξανά, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με αφορμές αστυνομικής βίας ή και χωρίς έκδηλες αφορμές, στην Ελλάδα μάς χαρακτηρίζει το πνεύμα του Μάη του ’68 βαλκανοποιημένο και καθυστερημένο σαράντα χρόνια. Εξηγήσεις υπάρχουν, δικαιολογίες μπορούμε να επινοήσουμε: εκτός από τον Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, χάσαμε και τη δεκαετία του ’60, τα εναλλακτικά κινήματα, τα αιτήματα της ατομικής ελευθερίας, τη ριζοσπαστικοποίηση της πολυφυλετικής, πολυπολιτισμικής αριστεράς. Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού.
Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό; Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς; Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;
Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή. Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης.
Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.
Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων. Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος."

Την περασμένη Δευτέρα, εφτά "Μπάτσοι" των Εξαρχείων, (...συγγνώμη, της Λωρίδας της Γάζας ήθελα να πω...) επιτέθηκαν στη Σώτη και πετώντας αυγά της είπαν, όχι ιδιαίτερα ευγενικά, να πάει να παρουσιάσει το βιβλίο της στο Κολωνάκι! Η παρουσίαση του βιβλίου "Ο Χρόνος Πάλι" γινόταν στο βιβλιοπωλείο "Φλοράλ". Δεν μπορείτε να πείτε... Προφητικό το άρθρο της συγγραφέως.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΣΟΥΜΑΣ

Η χώρα μας σε νευρική και οικονομική κρίση... Οικονομικό έλλειμμα μεγαλύτερο ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ (!). Ιδεολογική καταπίεση από την Αριστερά σε βαθμό ευνουχισμού. Ζούμε σε μία χώρα με δεξιές κυβερνήσεις και αριστερές αντιλήψεις! Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Μόνο σε μία χώρα που είναι ταυτόχρονα περήφανη για τον αρχαίο πολιτισμό της αλλά και για την Ορθόδοξη παράδοση της. Η επιτομή του παραλογισμού δηλαδή. Ζούμε σε μία χώρα που οι λογικές φωνές είναι τόσο λίγες (π.χ. Πάσχος Μανδραβέλης) που σε πιάνει απελπισία. Η μιζέρια των Αριστερών έχει εμποτίσει τα πάντα. Την τέχνη και την πολιτική, ακόμα και τα ΜΜΕ. Οι στυγνοί δολοφόνοι μετατρέπονται σε αντιεξουσιαστές και επαναστάτες και οι Αστυνομικοί από όργανα της τάξης και της νομιμότητας σε νόμιμους κουκουλοφόρους!
Δεν ξέρω αν το μάθατε. Άσυλο πλέον δεν έχουμε μόνο στα Πανεπιστήμια αλλά και όπου αλλού βρίσκονται στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Η επέμβαση της αστυνομίας για έρευνα σε χώρο πέριξ βιβλιοπωλείου, αποτελεί σύμφωνα με κάποιους παραβίαση κάθε νομιμότητας! Έχει χαθεί κάθε μέτρο λογικής. Η απώλεια του μέτρου, αντί να επισημανθεί και να καταδικαστεί, επιβραβεύεται με συγνώμες (!) από τον ίδιο τον αρμόδιο Υπουργό.
Ο αστυνομικός, όντας στη μέση ενός παράλογου πολιτικοϊδεολογικού αγώνα που λαμβάνει χώρα εδώ και 30 χρόνια, είναι ζαλισμένος σαν κοτόπουλο. Αν επέμβει, τα ακούει. Αν δεν επέμβει, είναι ανεκπαίδευτος, ανεπαρκής και φασίστας. Δεν ισχυρίζομαι ότι η Αστυνομία λειτουργεί σωστά. Λειτουργεί όπως κάθε Δημόσια Υπηρεσία σε αυτόν τον τόπο. Δηλαδή απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αξιόπιστη. Ο Δημόσιος Υπάλληλος ρέπει προς την τεμπελιά, την αδιαφορία και δυστυχώς την διαφθορά. Η έλλειψη αξιολόγησης και ουσιαστικού ελέγχου σε συνδυασμό με την μη άρση της μονιμότητας, έχουν μετατρέψει τον αστυνομικό σε κοινό Δημόσιο Υπάλληλο με ότι αυτό συνεπάγεται. Αν σε αυτά τα δεδομένα προσθέσουμε την βαθιά απέχθεια μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού προς το πρόσωπο του αστυνομικού (πέρυσι, παιδάκια 15 χρονών φώναζαν εν χορώ στις πλατείες της χώρας το "Μπάτσοι-γουρούνια-Δολοφόνοι" παρουσία των καθηγητών τους οι οποίοι κρυφογελούσαν ικανοποιημένοι), τότε μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε για ποιο λόγο η Ελληνική Αστυνομία αποτελεί σύντομο ανέκδοτο.
Και οι πλέον αδαείς γνωρίζουν ότι η Δημοκρατία πλήττεται με την δημιουργία αισθήματος φόβου. Όταν φοβάσαι δεν είσαι ελεύθερος. Και όταν δεν είσαι ελεύθερος δεν μπορείς να μιλάς για Δημοκρατία. Λέμε λοιπόν ΟΧΙ στην ανελευθερία, είτε αυτή προέρχεται από το κράτος (περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με γελοίους τρομονόμους) είτε προέρχεται από αυτούς που επιθυμούν την διαταραχή της κοινωνικής γαλήνης επειδή δεν τους αρέσει ο τρόπος ζωής μας και θέλουν να τον αλλάξουν με κάθε τρόπο. Και οι δύο προσπάθειες περιορισμού της ελευθερίας του ατόμου είναι εξίσου κατακριτέες και απεχθής.
Είμαστε οι "νοικοκυραίοι" που δεν ανήκουμε σε ιδεολογικούς στρατούς, που δεν έχουμε παππού να μας πει τι έγινε στον εμφύλιο, που δεν ανήκουμε στην γενιά του πολυτεχνείου, που δεν νιώθουμε ένοχοι (κάτι σαν προπατορικό αμάρτημα) επειδή δεν λάβαμε μέρος σε κοινωνικούς αγώνες και διεκδικήσεις, που πιστεύουμε ότι ο Χίτλερ και ο Στάλιν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος , που θεωρούμε ότι το αντάρτικο πόλεων δεν οδηγεί πουθενά, που όταν εξετάζουμε ένα πάσης φύσεως ζήτημα το αξιολογούμε με όπλο τη λογική και όχι τις ηλίθιες ιδεοληψίες μας, που γεννηθήκαμε την δεκαετία του '70 και του '80.
Δεν ακουγόμαστε, διότι δεν είμαστε οργανωμένοι και δεν φωνάζουμε. Ζούμε συμβατικά, χωρίς εξάρσεις αλλά δεν φταίμε εμείς για αυτό. Είναι η εποχή μας τέτοια. Εντάξει, το καταλαβαίνουμε, δεν θα μας γράψει η ιστορία αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Ο Κούντερα έγραψε ότι όλοι διεκδικούμε μία μορφή αθανασίας. Είτε την μικρή είτε την μεγάλη. Η μικρή αθανασία είναι αυτή που μας έχει απομείνει και θα την διεκδικήσουμε. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα μας έχει μείνει η σούμα. Θα πίνουμε 3 σφηνάκια σούμα και θα γράφουμε τις μαλακίες που έγραψα εγώ σήμερα. Δεν γαμιέται..

Ατάκτως ερριμμένες

ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ....

Τα μισά Υπουργεία αλλάξανε όνομα. Το Υπουργείο Παιδείας όμως παραμένει και Θρησκευμάτων.. Και οι Κυβερνήσεις συνεχίζουν να ορκίζονται και να φιλάνε το χέρι του παπά. Ως πότε;

ΕΙΧΑΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΟΨΑΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΙΤΣΑ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Πως λέμε ότι ορισμένες ομάδες βρίσκουν τον τρόπο και κερδίζουν ανεξαρτήτου απόδοσης; Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την ΑΕΚ από την ανάποδη όμως. Βρίσκει τον τρόπο να χάνει ανεξαρτήτου απόδοσης. Έπαιξε πολύ καλά με τον ΟΣΦΠ αλλά έχασε. Έπαιξε χάλια με τον ΠΑΟ πάλι έχασε. Έπαιξε τον ΠΑΣ Γιάννινα σαν την γάτα με το ποντίκι, έφερε ισοπαλία με παραπάνω παίκτη κιόλας. Άιντε, ήρθε η ώρα παιδιά να αναστήσετε και τα άλλα "χωριά". Ξάνθη, Εργοτέλη, Καβάλα κ.λ.π... Και όχι τίποτα άλλο, παραμονεύει και ο Άρης να σας ρίξει καμιά ξεγυρισμένη τριάρα τώρα που είναι ευκαιρία.
Αυτά παθαίνεις όμως όταν στην ομάδα σου παίζουν μόνο ξένοι. Τι να σου κάνει μόνο ένας Καφές; Και αυτός μέτριος κιόλας. Ούτε καν γλυκός. Ποια χρονιά διεκδίκησε (και πήρε) η ΑΕΚ το πρωτάθλημα; Για θυμηθείτε... Εγώ θυμάμαι. Ήταν τότε που είχε Λύμπε, Παπασταθόπουλο, Μπούρμπο, Γεωργέα, Δέλλα, Καφέ. Ήταν τότε που είχε Ριβάλντο, Τόζερ, Εντίνιο και Μπλάνκο. Από την μία πλευρά το Ελληνικό στοιχείο που ήξερε τι σημαίνει ΑΕΚ και από την άλλη πλευρά η ποιότητα των ξένων που προσέδιδε το κάτι παραπάνω. Ήταν μία ομάδα που έπαιζε αργό ποδόσφαιρο, χωρίς πολλά τρεξίματα αλλά με παίκτες ηγέτες, με παίκτες προσωπικότητες.
Σήμερα, αυτό που παρουσιάζεται στο γήπεδο είναι ένα συνονθύλευμα λεγεωνάριων χωρίς πλάνο και χωρίς καθοδηγητή. Ασύνδετο σύνολο (πως να γίνει αλλιώς όταν οι μισοί παίκτες έρχονται τέλη Αυγούστου;) χωρίς πυξίδα στο γήπεδο, χωρίς ισχυρό κέντρο και χωρίς ψηλό σέντερ φορ. Δεν πίστευα ότι με αυτήν την ομάδα μπορούμε να πάρουμε πρωτάθλημα. Ούτε όμως περίμενα να κουνήσουμε μαντήλι από την 5η κιόλας αγωνιστική. Διότι με 8 βαθμούς διαφορά από τον πρώτο, και τα ντέρμπι του δευτέρου γύρου εκτός, πιο πιθανό είναι να μας περάσει ο ΑΡΗΣ παρά να φτάσουμε εμείς την κορυφή.
Μελαγχόλησα αυτές τις μέρες. Παλιά είχαμε ομαδάρα και μας τα κλέβανε οι απατεώνιοι. Αργότερα είχαμε διοικήσεις μπάχαλο (Τροχανάς, ΕΝΙΚ, κλπ) αλλά μπαλίτσα παίζαμε. Επί Ντουμίτριου (1998) π.χ. είχαμε πάρει και τα τέσσερα νπέρμπι άσχετα αν δεν πήραμε πρωτάθλημα. Μετά, μέχρι να μας γκρεμίσει το γήπεδο ο Γρανίτσας, είχαμε φτιάξει καλές ομάδες. Με Γκαμάρα, με Τσιάρτα, με Ζαγοράκη, με Λάκη, με Ντέμη. Να φανταστείτε, είχαμε παίξει καλή μπάλα με προπονητή τον Σάντος!! Για τέτοιο κατόρθωμα μιλάμε.. Περάσαμε μία μεγάλη κρίση όταν παίζαμε στις γειτονιές της Αθήνας μπροστά 3 χιλιάδες οπαδούς, αλλά μετά ήρθε ο Ντέμης και μας έδωσε ελπίδα. Μεγάλο πράγμα η ελπίδα.
Σήμερα που να στηριχτείς; Η διοίκηση κάνει λογιστική διαχείρηση, ο προπονητής έχει μείνει στα παλιά όταν με ένα κλασσικό 4-4-2 έπαιρνε τα παιχνίδια, ο Σκόκο είναι αδιάφορος, ο Μπλάνκο ντεφορμέ, ο Μάκος "λίγος", ο Χουανφράν πρώην ποδοσφαιριστής.. Μόνο ο Αραούχο και ο Γκερέιρο αξίζουν της προσοχής μας. Ο Νέμεθ είναι δανεικός. Οι υπόλοιποι όπως τους ξέραμε και τους περιμέναμε.
Το πιο εκνευριστικό είναι ότι ήρθαν στην έδρα μας και μας κέρδισαν χωρίς να παίξουν. Ειδικά ο ΠΑΟ δεν πρέπει να έχει πάρει ποτέ ντέρμπι παίζοντας έτσι. Ένα σουτ έκανε σε όλο τον αγώνα. Κάποτε (όχι πολύ παλιά) έμπαιναν στη Φιλαδέλφεια και δεν ήξεραν από που θα τους έρθει. Και τώρα έρχονται και μας κερδίζουν με δύο κεφαλιές και ένα σουτ. Προσέξτε γιατί θα συνηθίσουμε στις σφαλιάρες και θα καταντήσουμε Πανιώνιος στο τέλος. Που τουλάχιστον αυτός έχει και ένα Κουμορτζί.

ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ

Ξημέρωσε Πέμπτη, 27 Αυγούστου. Ήμασταν ακόμα στο Μιλάνο. Δέκα μέρες περιήγησης στην όμορφη Ιταλία είχαν κιόλας περάσει και είχαμε φτάσει πλέον στην τελική ευθεία. Το Σάββατο 29 Αυγούστου θα ήμασταν μέσα σε ένα Airbus A320 της Aegean με προορισμό την Αθήνα. Αναχώρηση; Από το αεροδρόμιο Marco Polo της Βενετίας. Αυτός θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός του ταξιδιού μας. Η πιο ξεχωριστή πόλη του κόσμου. Δεν ξέρω αν είναι η ωραιότερη, άλλωστε ο καθένας αξιολογεί το ωραίο με τα δικά του προσωπικά κριτήρια, αλλά είναι η πλέον χαρακτηριστική πόλη. Με μία λέξη: μοναδική!

Φύγαμε από το Μιλάνο την συνηθισμένη ώρα αναχώρησης δηλαδή στις 10:00 π.μ. Οι πέντε πόλεις που μείναμε απείχαν μεταξύ τους περίπου το ίδιο, γύρω στα 250 χιλιόμετρα. Τρεις ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο. Το είχαμε προγραμματίσει έτσι, ώστε να αναχωρούμε μετά το πρωινό και να φτάνουμε το μεσημεράκι όταν τα δωμάτια των ξενοδοχείων θα είναι διαθέσιμα. Πλάκα-πλάκα τώρα που το σκέφτομαι η εκδρομή στην Ιταλία ήταν ότι πιο οργανωμένο και προγραμματισμένο έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Γενικά είμαι «χύμα» τύπος. Τα περισσότερα τα αφήνω στην τύχη. Βέβαια στην πορεία το πρόγραμμα τροποποιήθηκε αρκετά, αλλά ένα γενικό πλάνο υπήρχε. Η τελευταία αλλαγή που κάναμε ήταν να περάσουμε από την Βερόνα, να την δούμε και μετά να πάμε στην Βενετία. Η Βερόνα ήταν στον δρόμο μας. Δεν χρειάστηκε να κάνουμε παράκαμψη για να την επισκεφτούμε. Απέχει από το Μιλάνο περίπου 150 χιλιόμετρα. Ο δρόμος είναι φανταστικός. Οι περισσότεροι δρόμοι στην Ιταλία είναι πολύ καλοί αλλά αυτό το τμήμα είναι το καλύτερο διότι βρίσκεται κατά μήκος της τεράστιας κοιλάδας του ποταμού Πάδου. Απέραντες ευθείες μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι αλλά και ανυπόφορη κίνηση.

Κατά τις 11.30 π.μ. φτάσαμε στη Βερόνα. Αν αρχίσω πάλι να γράφω για το πόσο ωραία πόλη είναι η Βερόνα θα αρχίσετε να με αντιμετωπίζετε με δυσπιστία. «Δεν μπορεί να είναι όλες οι πόλεις της Ιταλίας όμορφες!» , θα σκεφτεί κάποιος… Τι να κάνω όμως που, όντως, οι περισσότερες πόλεις της Ιταλίας είναι όμορφες; Να γράψω ψέματα; Η Βερόνα είναι λοιπόν πανέμορφη! Καταρχάς διασχίζεται και αυτή από ποτάμι. Έχει υπέροχες γέφυρες, γραφικότατες πλατείες και φυσικά… ιστορικό κέντρο αναγνωρισμένο ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Υπάρχει αφθονία αξιοθέατων (στο σπίτι της Ιουλιέτας δεν πήγαμε) όπως εκκλησίες, παλάτια και αρχαία κτίσματα αλλά αυτό που ξεχωρίζει στη Βερόνα όπως και στη Ρώμη είναι η Ρωμαϊκή Αρένα (Φωτογραφία 1). Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μικρότερο Κολοσσαίο. Τέσσερεις Ρωμαϊκές αρένες διατηρούνται μέχρι σήμερα σε καλή κατάσταση. Μία στη Ρώμη, μία κάπου στην Τυνησία , μία στη Βερόνα και μία στη Γαλλική πόλη Αρλ. Μόνο η τελευταία μας έχει «ξεφύγει». Περπατήσαμε για κάποια ώρα τα δρομάκια και τις πλατείες της γραφικής πόλης, αλλά ήταν τόση η ζέστη που μετά από λίγο εξουθενωθήκαμε. Ξαποστάσαμε για μισή ωρίτσα σε ένα καφέ και αναχωρήσαμε για τον τελικό προορισμό του ταξιδιού μας.

(Φωτογραφία 1)

Τότε συνέβη και το τελευταίο ευτράπελο της εκδρομής. Όταν βγήκαμε από την Βερόνα και μπήκαμε στην Autostrade με προορισμό την Βενετία φτάσαμε στα διόδια. Στην Ιταλία το σύστημα με τα διόδια έχει ως εξής: Υπάρχει μία σειρά από διόδια για τους κατόχους telepass. Μία σειρά για τους κατόχους καρτών, μία σειρά με αυτόματα μηχανήματα και άλλη μία με υπαλλήλους. Επίσης, δεν είναι απίθανο να βρεις διόδια χωρίς υπαλλήλους. Τότε περνάς μόνο με τα υπόλοιπα μέσα. Εμείς σε όλο το ταξίδι πληρώναμε στα αυτόματα μηχανήματα. Με το που μπεις στην Autostrade, για να περάσεις τα διόδια πατάς ένα κουμπί σε αυτόματο μηχάνημα και παίρνεις ένα χαρτί σε στυλ εισιτηρίου λεωφορείου. Το χαρτί αναφέρει ώρα και θέση και όταν ξαναπερνάς διόδια για να βγεις από τον δρόμο, τοποθετείς το χαρτί στη σχισμή του μηχανήματος, αναγράφεται σε ηλεκτρονικό πίνακα το ποσό που πρέπει να πληρώσεις, ρίχνεις τα χρήματα στο μηχάνημα, ανοίγει η μπάρα και περνάς. Καλό είναι όσοι περνάτε από διόδια στην Ιταλία να μαζέψετε πάρα πολλά κέρματα και να τα ξεφορτωθείτε εκεί. Όταν λοιπόν φτάσαμε στα διόδια έξω από τη Βερόνα βρεθήκαμε προ εκπλήξεως. Ήταν τόσο μεγάλη η κίνηση στο δρόμο και σε συνδυασμό με την λωρίδα κυκλοφορίας που είχαμε επιλέξει (αριστερά), ήταν αδύνατον να στρίψουμε προς τα δεξιά που ήταν η σειρά με τα αυτόματα μηχανήματα παρά μόνο να πάμε ευθεία προς τα Telepass! Έκανα μία προσπάθεια να κόψω δεξιά αλλά ήταν παρακινδυνευμένο. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να πάμε προς τα telepass και ότι γίνει. Με παρέσυρε και η Βίκυ που με το που είδε την μπάρα να σηκώνεται από το μπροστινό αυτοκίνητο νόμιζε ότι η είσοδος ήταν free ( αυτό είναι το νόημα του telepass, να περνάς «αέρα», αλλά πάνω στον πανικό δεν προλάβαμε να το συνειδητοποιήσουμε…), οπότε πήγα και εγώ ευθεία προς την μπάρα. Τότε έγινε ο χαμός! Εξυπακούεται ότι λόγω της έλλειψης telepass από μέρους μας, η μπάρα δεν ανέβηκε… Και τώρα τι γίνεται; Κολλήσαμε. Τα αυτοκίνητα από πίσω άρχισαν να σχηματίζουν ουρά πολλών μέτρων, κάποιοι άρχισαν να κορνάρουν επίμονα και εμένα με είχε λούσει κρύος ιδρώτας. «Ρόμπα» θα γίνουμε, σκέφτηκα. Βγήκα από το αμάξι και πήγα να ρωτήσω τον οδηγό του πίσω αυτοκινήτου, τι να κάνω. Γκαντεμιά. Έπεσα σε τύπο που δεν ήξερε Αγγλικά. Με νοήματα μου έδωσε να καταλάβω ότι έπρεπε να πατήσω ένα κουμπί με την ένδειξη “HELP” στα αριστερά , δίπλα στην μπάρα. Το πάτησα (εν τω μεταξύ τα δευτερόλεπτα περνούσαν βασανιστικά) και το μόνο που ακούστηκε ήταν μία γυναικεία φωνή που με πληροφορούσε ότι δεν έχω telepass. «Πλάκα με κάνεις; Εσένα περίμενα να μου το πεις;» Ξαναπάω πίσω και βλέπω ότι οι οδηγοί την είχαν «κάνει» από την ουρά εκτός από δύο. Τον τύπο που ρώτησα πριν και έναν άλλο με φορτηγάκι. Πάω στον τύπο με το φορτηγάκι και του λέω να κάνει όπισθεν να φύγουμε από τα δίπλα διόδια αλλά αυτός βράχος! «Δεν πάω πουθενά» μου λέει. «Βρε καλέ μου βρε χρυσέ κάνε όπισθεν μπας και φτάσουμε στην Βενετία πριν το βράδυ», τίποτα αυτός! Ξαναπάω μπροστά και πατάω το “HELP” για δεύτερη φορά. Ευτυχώς δεν ακούστηκε καμία γυναίκα να με ενημερώνει ότι οδηγάω Fiat Bravo γιατί το εγκεφαλικό το είχα σίγουρο. Τουναντίον, ανέβηκε η μπάρα! Χωρίς πολλά-πολλά μπαίνω μέσα στο αμάξι και περνάω τα διόδια ανακουφισμένος.

Η ανακούφιση μου κράτησε ένα λεπτό. «Και τώρα πως θα βγούμε από την Autostrade;» ρωτάω ο αφελής. Τα διόδια στη Βενετία ενδέχεται να μην έχουν υπαλληλικό προσωπικό παρά μόνο αυτόματα μηχανήματα. Τι θα κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση; Χωρίς χαρτάκι πως θα περάσουμε; Φτάσαμε έξω από τη Βενετία σε μία ώρα. Τότε ήταν που η τύχη μας χαμογέλασε. Κάναμε λάθος στο δρόμο και αντί να στρίψουμε για Βενετία κατευθυνθήκαμε προς Τριέστη. Αυτό το λάθος αποδείχθηκε ευεργετικό διότι βγήκαμε από την Autostrade τρία χιλιόμετρα μετά την διασταύρωση για Βενετία και από ένα απομονωμένο σταθμό διοδίων με υπάλληλο. Του εξηγήσαμε τι συνέβη, μας έβγαλε το κονδύλι που έπρεπε να πληρώσουμε για την απόσταση που είχαμε ήδη διανύσει και με το χαρτάκι στα χέρια τραβήξαμε περιχαρείς για Βενετία. Περάσαμε τα μεγάλα διόδια της Βενετίας με το χαρτάκι που πήραμε, και αρχίσαμε να μετράμε αντίστροφα για την άφιξη μας στην πόλη των καναλιών.

(φωτογραφία 2)

Είχα γράψει στην περιγραφή μου για την Φλωρεντία το πόσο εντυπωσιακή μας φάνηκε η είσοδος στη πόλη. Ούτε η είσοδος στην Βενετία περνάει αδιάφορη. Για να φτάσεις στην πόλη διασχίζεις μία γέφυρα με μήκος 3.700 μέτρων ονόματι Ponte della Liberta (φωτογραφία 2). Δεξιά και αριστερά αγναντεύεις την θάλασσα και ευθεία μπροστά σου τα νησιά πάνω στα οποία είναι χτισμένη η πανέμορφη πόλη. Στην Βενετία δεν επιτρέπονται τα αυτοκίνητα. Φτάνοντας λοιπόν ακριβώς έξω από την πόλη έπρεπε να βρούμε παρκινγκ. Βρήκα ένα τεράστιο παρκινγκ, αφήσαμε το αυτοκίνητο και ετοιμαστήκαμε για ποδαρόδρομο. Πήραμε μαζί μας τα απαραίτητα για δύο βραδιές πράγματα, και ξεκινήσαμε με τα πόδια για την Βενετία. Μας πήρε περίπου 25 λεπτά για να φτάσουμε στην Piazzale Roma, την αφετηρία των βαπορέτων. Βγάλαμε εισιτήρια διάρκειας 36 ωρών και κουρασμένοι από τον ποδαρόδρομο, τα βάρη και την απίστευτη υγρασία μπήκαμε στο βαπορέτο με προορισμό το ξενοδοχείο. Θέλει προετοιμασία για να βρεις το ξενοδοχείο σου στην Βενετία. Υπάρχουν θαλάσσια ταξί αλλά είναι πανάκριβα. Οπότε πρέπει να βρεις την κατάλληλη στάση του βαπορέτου για να μην χαθείς στα δαιδαλώδη στενά της πόλης. Ευτυχώς είχαμε οργανωθεί σχετικά καλά, κατεβήκαμε στην σωστή στάση και βρήκαμε το ξενοδοχείο μας αρκετά εύκολα. Μείναμε σε πολύ καλό ξενοδοχείο στην Βενετία (φωτογραφίες 3 και 4).

(φωτογραφία 3)

(φωτογραφία 4)

Όχι τόσο από άποψη ανέσεων και χλιδής αλλά λόγω θέσης. Ήταν πολύ κοντά σε στάση βαπορέτου (όχι κάτι δύσκολο να συμβεί) αλλά το κυριότερο ήταν δίπλα στην πασίγνωστη πλατεία του Αγίου Μάρκου (φωτογραφία 5). Σε τρία λεπτά με τα πόδια ήσουν εκεί. Πληρώσαμε 215 ευρώ για δύο βραδιές, ποσό που μπορεί να φαίνεται μεγάλο αλλά για τα δεδομένα της Βενετίας και της εποχής, ήταν ικανοποιητικό. Εγκατασταθήκαμε στο δωμάτιο, ξεκουραστήκαμε για πολύ λίγο και βγήκαμε για περιήγηση στην πόλη. Είναι απόλαυση να περπατάς στη Βενετία. Στενά δρομάκια γεμάτα μαγαζιά, γεφυράκια, κανάλια, γόνδολες, τουρίστες, πλατείες, εκκλησίες, υπέροχα αρχοντικά συνθέτουν ένα τοπίο μαγικό. Η πλατεία του Αγίου Μάρκου είναι επιβλητική. Μας θύμισε λίγο την Πλάθα Μαγιόρ της Μαδρίτης. Η θέα του μεγάλου καναλιού από την γέφυρα Ριάλτο (φωτογραφία 6) είναι πανέμορφη. Ειδικά την ώρα που σουρουπώνει, έχεις την τύχη να δεις ένα θέαμα μοναδικό.

(φωτογραφία 5)

(φωτογραφία 6)

Χωρίς υπερβολή, «δεν υπάρχει» τέτοιο μέρος, όπως είναι της μόδας να λέγεται. Περπατήσαμε αρκετά στην Βενετία. Μόνο έτσι μπορείς να την γνωρίσεις. Σε μουσεία δεν πήγαμε, δεν είχαμε ούτε το χρόνο ούτε την ψυχική διάθεση για κάτι τέτοιο. Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε το γνωστό (για τα κρύσταλλα του) νησί Μουράνο. Μας πήρε μισή ώρα με το βαπορέτο για να φτάσουμε. Είναι γεμάτο μαγαζιά που πουλάνε κρύσταλλα σε κάθε μορφή. Αγοράσαμε μία υπέροχη κρυστάλλινη γάτα. Πήγαμε για φαγητό. Σκέφτηκα να βρούμε ένα εστιατόριο λίγο πιο απόμερο μήπως και γλιτώσουμε το «καπέλο» στις τιμές. Αμ δε. Για να φανταστείτε τις τιμές του, θα σας πω το εξής: Η χωριάτικη σαλάτα (Greek Salad) κόστιζε 13 ευρώ! Τα μακαρόνια θεωρούνται πρώτο πιάτο με ότι αυτό συνεπάγεται.. Για να μην τα πολυλογώ, πληρώσαμε 40 ευρώ και φάγαμε μία σαλάτα και δύο μικρές μερίδες φαγητό. Ούτε νερό δεν πήραμε λέμε.

Επιστρέψαμε στην Βενετία. Ήταν το τελευταίο μας βράδυ στην Ιταλία. Την ίδια ώρα που εμείς ξεκουραζόμασταν στο ξενοδοχείο, το… υπόλοιπο Αττικής καιγόταν. Το βράδυ περιηγηθήκαμε στα στενά της πόλης και στο τέλος καταλήξαμε στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Κάθε βράδυ στα εστιατόρια της πλατείας γίνεται κάτι σαν διαγωνισμός ορχηστρικής μουσικής. Κάθε εστιατόριο έχει την δική του ορχήστρα που παίζει κατά κύριο λόγο γνωστά κλασσικά κομμάτια. Πολύ τουριστικό μου φάνηκε. Στον γυρισμό για το ξενοδοχείο αγοράσαμε τα γνωστά Βενετσιάνικα μπισκότα και συναντήσαμε κατά τύχη ένα μεγάλο θερινό σινεμά (χαμός γινόταν). Είχα άγχος για την επομένη. Πάντα όταν ταξιδεύω με αεροπλάνο έχω ένα μικρό βάρος. Εκτός αυτού έπρεπε με συντονισμένες προσπάθειες να προλάβουμε την πτήση (11:00 π.μ.). Μία αναποδιά και θα μέναμε με τις βαλίτσες στο χέρι. Ευτυχώς πήγανε όλα καλά! Φτάσαμε στην Αθήνα το μεσημεράκι και στη Σάμο κατά τις 18:00 μ.μ. Το ταξίδι έφτασε και τυπικά στο τέλος του..

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ

Σε όσους λέγαμε ότι σκοπεύουμε να επισκεφτούμε την Ιταλία, μας προέτρεπαν να πάμε οπωσδήποτε Ρώμη και Φλωρεντία. Στο άκουσμα του Μιλάνου κανείς δεν ενθουσιαζόταν. «Εντάξει, μία σύγχρονη πόλη είναι, δεν έχει και πολλά πράγματα να δεις» μας έλεγαν. Φύγαμε λοιπόν από την πόλη-παραμύθι (Φλωρεντία) για να πάμε στην σύγχρονη μεγαλούπολη του πλούσιου Ιταλικού Βορρά. Αναχωρήσαμε την Τρίτη 25 Αυγούστου στις 10:00 π.μ. με προορισμό το Μιλάνο μέσω Μπολόνιας. Από την Φλωρεντία για να πας Μιλάνο έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο διαδρομές. Μπορείς να πας δυτικά από Lucca – La Spezia – Genova και μετά να ακολουθήσεις πορεία προς να βόρεια για να φτάσεις Μιλάνο. Είναι πιο ωραία διαδρομή αλλά και πιο μακρινή. Εμείς πήγαμε Μπολόνια και από εκεί χωρίς σταματημό κατευθυνθήκαμε προς το Μιλάνο. Η διαδρομή Φλωρεντία-Μπολόνια είναι ιδιαίτερη. Συναντήσαμε πάρα πολλά τούνελ και κοιλαδογέφυρες. Αυτά που εμείς κάνουμε στην Εγνατία οδό σήμερα (διαδρομή Θεσσαλονίκη-Κοζάνη), οι Ιταλοί τα είχαν φτιάξει δεκάδες χρόνια πριν. Τέλος πάντων, ας μην επεκταθούμε σε αυτά γιατί θα μελαγχολήσουμε..

Σε μία ώρα φτάσαμε Μπολόνια. Αποφασίσαμε να μπούμε στην πόλη να τη δούμε. Φτάσαμε στο ιστορικό κέντρο (κάθε πόλη της Ιταλίας που σέβεται τον εαυτό της έχει ιστορικό κέντρο) και αποφασίσαμε να μην (!) περπατήσουμε αλλά να πάμε για ένα καφεδάκι και μετά να φύγουμε για Μιλάνο. Καθίσαμε σε μία καφετέρια στην Piazza Maggiore (φωτογραφία 1) και παραγγείλαμε μία πορτοκαλάδα για εμένα και ένα φρέντο καπουτσίνο για τη Βίκυ. Και ενώ η πορτοκαλάδα ήταν από πορτοκάλι και δεν είχε κάτι το αξιοπερίεργο, ο φρέντο καπουτσίνο ήταν «όλα τα λεφτά». Ο τύπος που μας πήρε παραγγελία δεν έφερε τον φρέντο που πίνουμε εδώ στην Ελλάδα αλλά ζεστό καπουτσίνο που απλά είχε κρυώσει. Και έβαλε και δύο παγάκια μέσα ο αθεόφοβος! Όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, αυτό το πράγμα δεν πινόταν και όχι τίποτα άλλο, το πληρώσαμε και 4 ευρώ.

Φωτογραφία (1)

Μείναμε στη Μπολόνια τόσο όσο χρειάζεται για να πιει κάποιος ένα φρέντο καπουτσίνο made in Italy, και την κάναμε για Μιλάνο. Μετά την Μπολόνια ο δρόμος είναι φανταστικός. Τεράστιες ευθείες, τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση αλλά ο κυκλοφοριακός φόρτος τεράστιος. Η συγκεκριμένη οδική αρτηρία χρησιμοποιείται από τους οδηγούς που φτάνουν Ιταλία από τα λιμάνια του Μπάρι ή της Ανκόνα και κατευθύνονται προς βόρεια Ευρώπη. Έχει κίνηση όλο το χρόνο και κατακλύζεται από βαρέα οχήματα και τροχόσπιτα. Φοβερό αυτό με τα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα! Είδαμε εκατοντάδες από δαύτα να διασχίζουν την Autostrade με δύο–τρία ποδήλατα κρεμασμένα από πίσω. Αλήθεια, στην Ελλάδα επιτρέπονται;

Φτάσαμε στο Μιλάνο στις 3.00μ.μ. Είχαμε κλείσει δωμάτιο στο HOTEL SERENA (φωτογραφίες 2 και 3) ένα μικρό ξενοδοχείο δύο αστέρων κοντά στο κέντρο της πόλης (2 χλμ), το οποίο αποδείχθηκε value for money.

Φωτογραφία (2)

Φωτογραφία (3)

Σε αντίθεση με τα άλλα ξενοδοχεία που ήταν καλά ή όχι τόσο καλά, αλλά πάντα σχετικά ακριβά, το SERENA κόστισε 55 ευρώ την βραδιά και δεν υστερούσε σε τίποτα έναντι των άλλων ξενοδοχείων. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα για καλή και φτηνή διαμονή στο Μιλάνο. Βρίσκεται δίπλα στην Via Buenos Aires, μία λεωφόρο γεμάτη εμπορικά κέντρα και καταστήματα. Περπατώντας για μισή ώρα, φτάνεις εκεί που πρέπει να πας όταν είσαι στο Μιλάνο. Στην Piazza del Duomo, την κεντρική πλατεία της πόλης όπου δεσπόζει ο επιβλητικός ναός Duomo του Μιλάνου (φωτ. 4). Πρόκειται για τον πιο όμορφο και εντυπωσιακό ναό που είδαμε στο ταξίδι μας, και πιστέψτε είδαμε πάρα πολλούς. Ολοκληρώθηκε σε 500 χρόνια, η συντήρηση του χρηματοδοτείται από ειδικά δημοτικά τέλη και έχει πάνω του περίπου 3.200 αγάλματα (!!). Σε αντίθεση με το καμπανίλε της Φλωρεντίας που για να ανέβεις πρέπει να περπατήσεις 415 σκαλοπάτια, ο Duomo του Μιλάνου έχει ανελκυστήρα. Φτάνεις μέχρι ένα σημείο και μετά ανεβαίνεις στην οροφή όπου απολαμβάνεις πιάτο μπροστά σου την πλατεία (φωτ. 5). Αν κοιτάξεις μακριά μπορείς να θαυμάσεις μία υπέροχη πανοραμική θέα της πόλης. Δεν συγκρίνεται με το θέαμα να βλέπεις την Φλωρεντία από ψηλά, αλλά δεν είναι και άσχημα.

Φωτογραφία (4)
Φωτογραφία (5)

Απέναντι και διαγώνια από τον Duomo βρίσκεται η Galleria Vittorio Emmanuele, η διάσημη εμπορική στοά του Μιλάνου. Prada, Louis Vuitton, Gucci, Armani, Hugo και ότι τραβάει η ψυχή των γυναικών βρίσκεται εκεί. Εμένα να πω την αλήθεια όλα αυτά με αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Το μόνο που με συγκίνησε ήταν ένα μαγαζί με γνήσια αθλητικά είδη που πουλούσε και φανέλες ομάδων. Αγόρασα την φετινή (για τους εκτός έδρας αγώνες) φανέλα της Τσέλσι, η οποία θεωρώ ότι είναι από τις ωραιότερες εμφανίσεις στον κόσμο.

Η δεύτερη εμφάνιση της Τσέλσι

Και ενώ η Βίκυ σιχτίρισε που γεννήθηκε φτωχή ή που δεν παντρεύτηκε Χιώτη εφοπλιστή ώστε να «σηκώσει» τα μαγαζιά και να φύγει ευτυχισμένη, περπατήσαμε την στοά και στο τέλος φτάσαμε σε μία μικρή πλατεία με το όνομα Piazza della Scala. Σωστά καταλάβατε, πρόκειται για την πλατεία που βρίσκεται η πασίγνωστη Σκάλα του Μιλάνου. Το κτήριο είναι ωραίο αλλά απέχει από το να χαρακτηριστεί εντυπωσιακό.

Απέναντι από την Σκάλα είναι το Palazzo Marino. Τι είναι αυτό; Και που θέλετε να ξέρω εγώ; Δεν μπορώ να τα ξέρω όλα! Το μόνο που ξέρω είναι ότι είχε ΔΩΡΕΑΝ είσοδο για μία έκθεση. Πήραμε λοιπόν σειρά και εμείς να μπούμε στο κτήριο. «Τι έχει εκεί μέσα ρε Αλέκο;» με ρωτάει η Βίκυ. «Που να ξέρω, για να έχει πολύ κόσμο να περιμένει κάτι καλό θα είναι!» της απαντώ ομολογώντας την άγνοια μου. «Άσε που πρόκειται για το ΠΡΩΤΟ μέρος που βρήκαμε σε ολόκληρη Ιταλία με δωρεάν είσοδο. Θα μπούμε και ας είναι και έκθεση αφηρημένης τέχνης!» Φτάνοντας μπροστά στην είσοδο, διαπιστώσαμε ότι ήταν μία πολύ καλή έκθεση με σκίτσα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Ως γνωστόν, ο Ντα Βίντσι δεν διακρίθηκε μόνο για τους πίνακες του αλλά και για τα κατασκευαστικά του σχέδια. Είχε σχεδιάσει πτητικές μηχανές, αερόστατα, ειδικές αντλίες και άλλα πολλά σχέδια, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι ήταν μία από τις 5-6 μεγαλύτερες φυσιογνωμίες των τελευταίων 500 ετών. Στο κέντρο της Piazza della Scala υπάρχει μαρμάρινο άγαλμα του μεγάλου καλλιτέχνη-επιστήμονα.

Αφήσαμε το κέντρο του Μιλάνου, πήραμε το αμάξι και κατευθυνθήκαμε βορειοδυτικά. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου υπάρχει ένα πανέμορφο κάστρο με το όνομα Castello Sforzesco. Πήρε το όνομα του από τον Δούκα του Μιλάνου Francesco Sforza που το ανακατασκεύσε τον 15ο αιώνα. Σήμερα λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος τέχνης. Δίπλα στο κάστρο υπάρχει ένας μεγάλος χώρος με καταπράσινους κήπους. Πανέμορφη περιοχή.
Η ώρα είχε περάσει και η κούραση είχε αφήσει τα πρώτα της σημάδια. Κόκκινα μάτια, πρησμένα πόδια και το ταξίδι είχε ακόμα «ψωμί». Φύγαμε από το κάστρο, περάσαμε από το Σαν Σίρο να δούμε το γήπεδο της Μίλαν και της Ίντερ και πήγαμε (επιτέλους) για ύπνο.

Την άλλη μέρα ανεβήκαμε για πρωινό. Και λέω ανεβήκαμε διότι το HOTEL SERENA είναι το πρώτο ξενοδοχείο από όσα έχω μείνει που σερβίρει πρωινό στο ρετιρέ και όχι στο ισόγειο ή το υπόγειο. Εκεί συναντήσαμε την πιο αντιπαθητική φυσιογνωμία σε όλο το ταξίδι μας. Μία σερβιτόρα γύρω στα 45 με κάτι μούτρα μέχρι κάτω και μία καταφανέστατη κακία στο βλέμμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι έπλενε τα ποτήρια και τα πιάτα την ώρα του πρωινού κάνοντας επίτηδες υπερβολικό θόρυβο για να μας σπάσει τα νεύρα. Ευτυχώς που δεν μας μάτιασε (δεν ξέρω για τους άλλους διαμένοντες στο ξενοδοχείο..) και γυρίσαμε σώοι και αβλαβείς στην πατρίδα.

Μετά το πρωινό πήγαμε στην εκκλησία Santa Maria delle Grazie, να δούμε τον διάσημο πίνακα του Ντα Βίντσι «Ο Μυστικός δείπνος». Δεν ήξερα ότι βρίσκεται στο Μιλάνο. Νόμιζα ότι είναι στο Λούβρο ή σε κάποιο άλλο διάσημο μεγάλο μουσείο, αλλά όχι, είναι εκεί στην τραπεζαρία του Δομινικανού Μοναστηριού δίπλα στην εκκλησία. Διαβάσαμε για τον πίνακα στον τουριστικό οδηγό της Ιταλίας, αλλά δεν τρέφαμε και πολλές ελπίδες να τον δούμε. Έγραφε ότι πρέπει να κάνεις κράτηση αρκετές μέρες πριν, διότι έχει πολύ κόσμο και συνήθως δεν μπορείς να μπεις. Εμείς το επιχειρήσαμε και δικαιωθήκαμε. Πήραμε εισιτήριο στις 10:30 το πρωί και μας είπαν να περιμένουμε μέχρι τις 12:15 για να μπούμε. Ο πίνακας δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός αλλά η παραφιλολογία και οι θεωρίες που τον συνοδεύουν (Κώδικας Ντα Βίντσι) δεν μπορούν να σε αφήσουν ασυγκίνητο. Άλλωστε, πρόκειται για τον δεύτερο πιο διάσημο πίνακα του μεγάλου ζωγράφου. Στην αίθουσα ήμασταν περίπου 30 άτομα (μπαίνεις ανά ομάδες και όχι μπουλούκι) και μπορούσες να θαυμάσεις τον πίνακα με την ησυχία σου για 15 λεπτά. Απαγορεύονται οι φωτογραφίες. Ρώτησα αν μπορώ να βγάλω χωρίς φλας και μου απάντησαν αρνητικά. Επειδή όμως τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να τις αφήνεις, έβγαλα την φωτογραφία νούμερο (6) στη ζούλα. Κλασσικός Έλληνας, έτσι;

Φωτογραφία (6)

Ωραίος ο πίνακας του Λεονάρντο αλλά και το Κόμο δεν πάει πίσω. Όταν βγήκαμε από την αίθουσα του Μοναστηριού, πήραμε το αμάξι και φύγαμε αμέσως για την Λίμνη Κόμο και την ομώνυμη πόλη. Το Κόμο βρίσκεται βόρεια του Μιλάνου, κοντά στα Ιταλοελβετικά σύνορα, σε απόσταση 40 χιλιομέτρων περίπου. Απερίγραπτη περιοχή. Η πόλη βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη λίμνη και αποτελεί, όχι άδικα, δημοφιλέστατο τουριστικό προορισμό για όλη την κεντρική Ευρώπη. Καραβάκια κάνουν κρουαζιέρες στη λίμνη κάθε μισή ώρα, υπάρχει τελεφερίκ που σε ανεβάζει σχεδόν κατακόρυφα πάνω στο βουνό, μεγάλοι πεζόδρομοι και ποδηλατοδρόμοι εξασφαλίζουν έναν αξέχαστο περίπατο και πέραν όλων αυτών, το εσωτερικό της πόλης δεν υστερεί αλλά είναι εξίσου γραφικό με ωραίους δρόμους, μαγαζιά, εστιατόρια και φυσικά παγωτατζίδικα (στην Ιταλία λέγονται Gelateria). Εκεί έφαγα και το πιο φτηνό παγωτό σε ολόκληρη την εκδρομή. Κλείνω το τέταρτο μέρος της περιήγησης με δύο φωτογραφίες από το Κόμο. Ένα ακόμα έμεινε και τέλος!

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

Η Ρώμη μας εξουθένωσε. Από τη μία η αφόρητη ζέστη από την άλλη το «τρέξιμο» να προλάβουμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα αξιοθέατα, αρχαιολογικούς χώρους και πλατείες (δεν είδαμε τελικά ούτε τα μισά) , στο τέλος βρεθήκαμε σε φάση αποσύνθεσης. Το καλό τουλάχιστον ήταν ότι το HOTEL MILTON ROMA είχε ήσυχα δωμάτια με καλό κλιματισμό και κοιμόμασταν καλά. Επίσης, σε αντίθεση με το ξενοδοχείο στη Νάπολη, το MILTON είχε πλούσιο πρωινό, τρώγαμε πολύ καλά και ανακτούσαμε δυνάμεις. Εν πάση περιπτώσει, το τριήμερο στη Ρώμη πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε καν. Είχε έρθει η ώρα για τον επόμενο σταθμό του ταξιδιού μας. Την πόλη για την οποία είχα ακούσει τα καλύτερα λόγια. Την Φλωρεντία.

Από τη Ρώμη φύγαμε 10.00 π.μ. το πρωί του Σαββάτου 22 Αυγούστου. Αυτή τη φορά προγραμματίσαμε την άφιξη μας στη Φλωρεντία το απόγευμα και όχι το μεσημέρι όπως κάναμε στη Ρώμη. Η απόσταση από Ρώμη για Φλωρεντία είναι περίπου 280 χιλιόμετρα. Ο δρόμος καθώς ανεβαίνεις προς την Βόρεια Ιταλία γίνεται όλο και καλύτερος. Αν το πας σερί σε 2,5 ώρες είσαι Φλωρεντία. Εμείς κάναμε στάσεις. Χωρίς πρόγραμμα, έτσι στην τύχη. Ανοίξαμε το χάρτη, βρήκαμε ένα μέρος, το περάσαμε στο GPS και ξεκινήσαμε προς την Λίμνη Τρασιμένο. Η λίμνη βρίσκεται στη περιοχή της Ούμπρια στο δρόμο προς Περούτζια. Πέριξ της λίμνης υπάρχουν μικρές πόλεις με ωραιότερη την Castiglione del Lago. Από αυτόν τον γραφικό οικισμό έχεις υπέροχη θέα της λίμνης (φωτογραφία 1). Περπατήσαμε τα υπέροχα δρομάκια της περιοχής και ψωνίσαμε από παραδοσιακό Ιταλικό Φούρνο. Στον κεντρικό δρόμο με τα τουριστικά μαγαζιά, επιλέξαμε ένα από αυτά για να δοκιμάσουμε σαλάμι και τυρί. Οι δύο κυρίες που είχαν το μαγαζί ενθουσιάστηκαν που είδαν Έλληνες και άρχισαν να μας λένε Ελληνικές λέξεις του στυλ «Καλησπέρα», «Γεια σας» και τα σχετικά με την γνωστή Ιταλική προφορά. Ήταν πολύ φιλικές και στο τέλος ανταμείφθηκαν με 13 ευρώ, όσο κάνανε δηλαδή ένα μικρό σαλάμι και μισό κιλό τυρί…

Φωτογραφία 1

Αφού βγάλαμε καμιά 20αρια φωτογραφίες, φύγαμε με προορισμό την Σιένα. Είχα ακούσει για την Σιένα ότι είναι μία ήσυχη πόλη με πολύ ιδιαίτερη πλατεία από αρχιτεκτονικής άποψης. Φτάσαμε στη Σιένα μετά το μεσημέρι (15:00μ.μ.) με τον ήλιο να μας χτυπάει αλύπητα στο κεφάλι. Η είσοδος της πόλης φανταστική. Μία μεγάλη καμάρα δεσπόζει με το που μπαίνεις, διασχίζεις έναν δρόμο γεμάτο δέντρα και φτάνεις στο σημείο μέχρι το οποίο επιτρέπεται το παρκάρισμα. Από κει και πέρα μπαίνουν μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης. Οι υπόλοιποι με τα πόδια. Κάναμε περίπου 15 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στην πλατεία της Σιένας (φωτογραφία 2). Ξεπρόβαλε μπροστά μας ξαφνικά και ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο μας είχαν πει.

Η περιπλάνηση μας στην περιοχή της Τοσκάνης δεν περιορίστηκε μόνο στη Σιένα. Πήγαμε και στο Σαν Τζιμινιάνο. Τι υπέροχος μεσαιωνικός οικισμός… Πραγματικά φανταστικός. Μπαίνεις στην πόλη και γυρνάς 400 χρόνια πίσω (Φωτογραφία 3). Το μόνο που σε επαναφέρει στην σημερινή πραγματικότητα είναι η πληθώρα τουριστομάγαζων, πιτσαριών, παγωτατζίδικων και η λαοθάλασσα των τουριστών που περιφέρονται αδιαλείπτως στον κεντρικό δρόμο και στα στενά δρομάκια της πόλης. Κατά τα άλλα, η πόλη δείχνει να έχει αλλάξει ελάχιστα σε σχέση με το μακρινό (ζοφερό) παρελθόν.

Φωτογραφία 2

Φωτογραφία 3

Μετά από 2 ώρες φύγαμε και από κει (είχε πάει πια 18:00μ.μ.) και αρχικώς σκεφτήκαμε να πάμε στο Κιάντι, την περιοχή που βγαίνει το γνωστό κρασί. Ήταν όμως αρκετά μακριά και αποφασίσαμε να πάμε στη Φλωρεντία για να μην υπάρξει και πρόβλημα με το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει. Φτάσαμε στη Φλωρεντία στις 19:00μ.μ. Από το πώς μπήκαμε στην πόλη, φάνηκε ότι αυτή η πόλη έχει κάτι το ξεχωριστό. Βρεθήκαμε ξαφνικά (όταν βγήκαμε από την Autostrade) σε ένα μικρό λόφο και από κει αρχίσαμε να κατεβαίνουμε διαμέσου μίας καταπράσινης διαδρομής προς την πόλη. Περάσαμε μπροστά από το Palazzo Pitti, χαζέψαμε για λίγο την πανέμορφη περιοχή, και εκεί που προχωρούσαμε βλέπω στα 100 μέτρα τον ποταμό Άρνο. Μπροστά μου μία γέφυρα, την διασχίζω και γυρνάω το κεφάλι δεξιά. To θέαμα που είχαν την τύχη να δουν τα μάτια μου, απίστευτο… Η Ponte Vecchio (Φωτογραφία 4) στα 200 μέτρα να γεφυρώνει τον ποταμό και να μου προκαλεί ρίγη συγκίνησης.

Φωτογραφία 4

Η πρώτη εικόνα που έχεις για τα πράγματα είναι καθοριστική. Είτε πρόκειται για μία νέα γνωριμία είτε πρόκειται για ένα καινούργιο μέρος. Πολλές φορές δημιουργούμε στρεβλή εικόνα για ένα μέρος μόνο και μόνο από την πρώτη επαφή που έχουμε με αυτό. Άσχετα αν στην πορεία ανακαλύπτουμε τις ομορφιές του, μας μένει η κακή εντύπωση της αρχής. Αυτή η εικόνα της Φλωρεντίας που χαράχτηκε στο μυαλό μου, που μόνο κακή δεν ήταν, θα με συνοδεύει για καιρό και θα μου υπενθυμίζει ότι η Φλωρεντία είναι ένα μέρος μαγευτικό. Ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείς . Αφού διασχίσαμε την γέφυρα και πέρασε το σοκ που υπεστήκαμε, αρχίσαμε να ψάχνουμε για το ξενοδοχείο. Και λέω να ψάχνουμε διότι στη Φλωρεντία ακόμα και το GPS αντιμετωπίζει προβλήματα. Στενά δρομάκια, μονόδρομοι, αδιέξοδα , πεζόδρομοι κάνουν τη ζωή του ταξιδιώτη αρκετά δύσκολη. Καμία σχέση με τους μεγάλους δρόμους της Ρώμης, εδώ χάνεσαι με το παραμικρό. Μετά από 15 λεπτά περιπλάνησης φτάσαμε στο HOTEL GOLDONI. Βρίσκεται σε καλή τοποθεσία, (πέντε λεπτά με τα πόδια από την Ponte Vecchio) και τα δωμάτια είναι στον δεύτερο όροφο ενός πολύ παλαιού κτιρίου. Το ασανσέρ θύμιζε ταινία τρόμου του Χίτσκοκ (κουβούκλιο από μεταλλικό πλέγμα, ξύλινη πόρτα από μέσα και μεταλλική απέξω) και η σκάλα δεν ενδείκνυται όταν έχεις να κουβαλήσεις 2 βαλίτσες από 30 κιλά η κάθε μία.

Τα καλά του HOTEL GOLDONI είναι δύο. Πρώτον ότι βρίσκεται στη Φλωρεντία και δεύτερον ότι μπορείς να παρκάρεις ακριβώς από κάτω. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα. Φτωχό πρωινό και δωμάτια χωρίς θέα. Σε όσους αρέσει η διακόσμηση που παραπέμπει σε πολύ μακρινές εποχές (19ο αιώνα) θα το βρουν συμπαθητικό. Σε όσους αρέσει κάτι πιο σύγχρονο και άνετο ας μη το επιλέξουν.

Δωμάτιο στο Hotel Goldoni

Εν πάση περιπτώσει, εμάς δεν μας απασχολεί τόσο πολύ το θέμα του ξενοδοχείου διότι είμαστε όλη τη μέρα στο δρόμο. Μόνο για ύπνο πηγαίναμε και για λίγη ξεκούραση το μεσημέρι. Έτσι κάναμε και την πρώτη μέρα που φτάσαμε. Βολευτήκαμε στο δωμάτιο και μετά πήραμε τον δρόμο προς την εξερεύνηση της γραφικής πρωτεύουσας της Τοσκάνης. Τι σε πλατείες περπατήσαμε , τι σε στενά δρομάκια , στην φοβερή εμπορική αγορά της πόλης για να καταλήξουμε, που αλλού, στην Ponte Vecchio. Η εικόνα της γέφυρας ήταν τόσο ωραία από κοντά όσο ήταν και όταν την είχαμε δει από μακριά μπαίνοντας στη πόλη. Παίρνοντας το δρόμο που αποτελεί συνέχεια της γέφυρας, συναντήσαμε τη Piazza della Signoria. Χαζέψαμε το επιβλητικό άγαλμα του Ποσειδώνα , το Palazzo Vecchio και ακούσαμε μουσική από τους πλανόδιους καλλιτέχνες που δεν λείπουν ΠΟΤΕ από τη Φλωρεντία.

Τα αξιοθέατα της πόλης είναι πολλά. Δεν είναι όσα στη Ρώμη αλλά για μία πόλη 300-400 χιλιάδων κατοίκων είναι υπεραρκετά. Ξεχωρίζουν η Santa Maria del Fiore (Duomo) με το επιβλητικό Giotto's Campanile, το κωδωνοστάσιο με τα 415 (!) σκαλοπάτια. Πλήρωσα 6 ευρώ (η Βίκυ δεν ανέβηκε), ξεφορτώθηκα όλα τα περιττά βάρη και ανέβηκα μέχρι επάνω. Τι να πω για την θέα της πόλης; Δεν θα πω τίποτα. Θα ακολουθήσω το ρητό των Kινέζων και θα ποστάρω 2 φωτογραφίες (5 και 6). Και αν θεωρείται υπέροχη η θέα από το καμπαναριό της Santa Maria del Fiore, τι να πει κανείς για την θέα από την Piazzale Michelangelo, μία περιοχή εκτός πόλης που συγκεντρώνει χιλιάδες τουρίστες κάθε μέρα. Οι περισσότερες καρτ-ποστάλ που δείχνουν πανοραμικά την Φλωρεντία έχουν βγει από κει (Φωτογραφία 7).

Φωτογραφία 5

Φωτογραφία 6

Φωτογραφία 7

Δεν θα γράψω κάτι άλλο για τα αξιοθέατα και τα μουσεία της Φλωρεντίας. Για αυτά παραπέμπω στους τουριστικούς οδηγούς. Αυτό που θέλω να καταγράψω είναι η εντύπωση που μου έκανε η πόλη. Από την οπτική γωνία ενός τουρίστα, έχω να πω ότι η Φλωρεντία είναι πανέμορφη. Δεν είναι τυχαίο ότι την επισκέπτονται κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες. Κατά τα άλλα, το φαγητό είναι, όπως και στα περισσότερα μέρη που επισκεφτήκαμε, αρκετά ακριβό και το παγωτό θαυμάσιο αλλά πανάκριβο! Ενδεικτικά αναφέρω ότι πήρα ένα μεσαίο χωνάκι με 3 μπάλες και πλήρωσα 8 ευρώ.

Κάπως έτσι πέρασε το Σαββατοκύριακο στη Φλωρεντία. Και επειδή όταν έχω αμάξι και στον παράδεισο να είμαι θέλω να την «κάνω», τη Δευτέρα 24 Αυγούστου ετοιμαστήκαμε για εκδρομή στην Πίζα. Η Πίζα απέχει από την Φλωρεντία περίπου 70 χιλιόμετρα. Πρόκειται για πόλεις που στο παρελθόν (17ο αιώνας) υπήρξαν ανταγωνιστικές και διεξήχθησαν μεταξύ τους ουκ ολίγοι πόλεμοι. Η Φλωρεντία τελικά επικράτησε, υποδούλωσε την Πίζα, απέκτησε πρόσβαση στη Μεσόγειο, γνώρισε μεγάλη ευημερία για να υποχωρήσει και εκείνη με το πέρασμα των χρόνων. Για να πάμε στην Πίζα μας πήρε 1 ώρα. Ο δρόμος ήταν ως συνήθως πολύ καλός και η κίνηση φυσιολογική. Ψάξαμε κατευθείαν για την περιοχή που βρίσκεται ο κεκλιμένος πύργος. Ο πύργος είναι ουσιαστικά το κωδωνοστάσιο του παρακείμενου ναού. Όταν άρχισε να χτίζεται (σε σαθρό έδαφος) άρχισε να αποκλίνει από την κατακόρυφο αλλά παρόλα αυτά συνέχισαν την ανέγερση του. Πρόσφατα έγιναν εργασίες συντήρησης και μετατοπίστηκε ο άξονας κατά 35 εκατοστά για να εξασφαλιστεί η στατική του επάρκεια. Είναι ξανά επισκέψιμος για το κοινό. Η περιοχή ήταν τίγκα στους τουρίστες (γενικά στην Ιταλία είχε χιλιάδες τουρίστες παντού), γεμάτη μαγαζάκια και εστιατόρια αλλά η ζέστη ήταν τόσο έντονη που ο κόσμος την έβγαζε στο γρασίδι και ειδικά στα σημεία που είχε σκιά. Φάγαμε σε μία πιτσαρία εκεί κοντά (πληρώσαμε 50 ευρώ και δεν μπορώ να πω ότι χορτάσαμε) και φύγαμε για την Lucca.

Τι εστί Lucca; Ούτε εγώ ήξερα την ύπαρξη της. Πρόκειται για μία μικρή πόλη (80 χιλιάδων κατοίκων) βόρεια της Πίζας με ωραίο ιστορικό κέντρο, γεμάτο γραφικά σοκάκια και όμορφες πλατείες. Την περπατήσαμε και αυτή για μία ώρα, ψωνίσαμε από το Carrefour (!) της πόλης κρασιά Chianti , ζυμαρικά και Ιταλικές σάλτσες και εξουθενωμένοι από την ζέστη και τον ποδαρόδρομο βάλαμε μπρος για επιστροφή στην Φλωρεντία. Ήταν το τελευταίο μας βράδυ στη Φλωρεντία και ήδη είχε αρχίσει να μας καταλαμβάνει μία μελαγχολική διάθεση που θα αφήναμε την πόλη το επόμενο πρωί. Ποιος ξέρει; Μπορεί να μην αξιωθούμε να την επισκεφτούμε ξανά…

TO ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Χάρτης οδών Ιταλίας

Στις 10:30 το πρωί της Τετάρτης, 19 Αυγούστου, αναχωρήσαμε για Ρώμη. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη που λένε. Με ασφαλή οδηγό το GPS που, εκτός του ότι δεν κάνει λάθη πορείας, σου προσφέρει και μία εποπτεία της διαδρομής καθώς εμφανίζει στην οθόνη τα χιλιόμετρα και τον χρόνο που σου απομένουν για να φτάσεις στον προορισμό σου, ξεκινήσαμε για να βγούμε από την πόλη της Νάπολη και μέσω της Autostrade Α1 (χάρτης) να πάμε στη Ρώμη. Η απόσταση είναι περίπου 250 χιλιόμετρα και με μέση ταχύτητα 100 χλμ/ώρα σε δυόμιση ώρες είσαι εκεί. Η Εθνική οδός είναι σε πολύ καλή κατάσταση , υπάρχει διαχωριστική νησίδα σε όλο το μήκος της διαδρομής και ανά 20-30 χιλιόμετρα μπορείς να σταματήσεις για βενζίνη και φαγητό.

Φωτογραφία (1)

Το μόνο μειονέκτημα που μπορώ να αναφέρω είναι η υπερβολική κίνηση που συναντήσαμε τόσο σε φορτηγά όσο και σε Ι.Χ. Στα μισά της διαδρομής σταματήσαμε για Gasolio και πρόχειρο φαγητό. Και ενώ για να βάλουμε Gasolio (1,16 euro/lt, πιο φτηνό από την βενζίνη στη Σάμο) ήταν σχετικά γρήγορο, μέσα στο μαγαζί γινόταν χαμός! Δεκάδες Ιταλοί περίμεναν στην ουρά για έναν εσπρέσο στα γρήγορα, το σελφ σέρβις είχε τιγκάρει και μόνο ένα κρύο σάντουιτς μπορούσες να πάρεις για να μην περιμένεις πολλή ώρα. Μετά από λίγο βγήκαμε ξανά στην Autostrade με σκοπό να το πάμε σερί μέχρι την Ρώμη. Έτσι και έγινε. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο Milton Roma στις 2.00 μ.μ και αφού ξεκουραστήκαμε για μία ώρα βγήκαμε για φαγητό.

Hotel Milton Roma

Ποτέ μην κάνετε το λάθος να βγείτε για φαγητό σε μία άγνωστη πόλη όντας τελείως νηστικοί. Η μεγάλη πείνα δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να γεμίσεις όσο το δυνατό πιο γρήγορα το άδειο σου στομάχι. Αυτές οι καταστάσεις είναι η χαρά των τουριστικού τύπου εστιατορίων που βρίσκονται στις πλατείες και πλησίον των αρχαιολογικών χώρων. Ήταν αδύνατον να ψάξουμε για καλό και φτηνό μαγαζί. Πήραμε λοιπόν το Μετρό και κατεβήκαμε στο μόνο μέρος που ξέραμε. Στο Κολοσσαίο. Βρήκαμε ένα εστιατόριο 500 μέτρα μακριά, φάγαμε τουριστικού τύπου φαγητό, πληρώσαμε 40 ευρώ και φύγαμε για να δούμε τα άπειρα αξιοθέατα της πόλης.
Αγχωτική πόλη η Ρώμη για τον τουρίστα. Ούτε σε μία βδομάδα δεν τα βλέπεις όλα όσα πρέπει και αξίζει να δεις. Πόσο μάλλον σε τρεις μέρες που θα μέναμε εμείς. Όπως γνωρίζουν και όσοι έχουν πάει, η Ρώμη έχει πληθώρα αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, γλυπτών και πλατειών. Ίσως να είναι η πρωτεύουσα με τα περισσότερα αξιοθέατα στον κόσμο. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποια πόλη με περισσότερα. Ενδεικτικά αναφέρω το πασίγνωστο Κολοσσαίο, την Ρωμαϊκή αγορά, και τον Παλατίνο λόφο που βρίσκονται στο ιστορικό κέντρο. Η περιοχή αυτή ήταν η καρδιά της αρχαίας Ρώμης και κατ' επέκταση της μεγάλης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Στα όρια του ιστορικού κέντρου βρίσκεται το Καπιτώλιο με τα μουσεία του. Πιο μακριά και προς τα βόρεια του Καπιτωλίου βρίσκεται η πασίγνωστη Φοντάνα ντι Τρέβι. Περίμενα να δω κάτι πιο εντυπωσιακό. Η Φοντάνα είναι εκπληκτική αλλά ο χώρος γύρω από αυτήν είναι πολύ μικρός και ο κόσμος που είναι μόνιμα μαζεμένος εκεί δεν σε αφήνει να την χαρείς. Νόμιζα ότι θα υπάρχει μεγαλύτερη άνεση χώρου, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Ακόμα πιο βόρεια βρίσκεται μία υπέροχη πλατεία με το όνομα Piazza di Spagna. Ανεβαίνοντας μέχρι επάνω τα σκαλοπάτια που βρίσκονται στην πλατεία, έχεις την θέα που φαίνεται στην φωτογραφία (1). Υπέροχα μέρη να πας είναι η Πλατεία Navona , η Πλατεία Repubblica , το Πάνθεον και η Πλατεία del Popolo. Τις ωραιοτέρες αναμνήσεις έχω από την βραδυνή βόλτα στον Τίβερη. Υπέροχο το ποτάμι και οι γέφυρες του, με αποκορύφωμα την γέφυρα Umberto I. Όταν στέκεσαι στη γέφυρα και κοιτάς δυτικά βλέπεις αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία (2).

Φωτογραφία (2)

Η πόλη έχει αμέτρητες καθολικές εκκλησίες με προεξέχουσα βεβαίως την Βασιλική του Αγ. Πέτρου στο Βατικανό. Μόνο για να επισκεφτείς το Βατικανό και τα μουσεία του θέλεις μία ημέρα. Κοντολογίς, για να δεις την Ρώμη θέλεις 6-7 μέρες σίγουρα. Εμείς δεν πήγαμε σε μουσεία. Δεν προλαβαίναμε Μπήκαμε στο Κολοσσαίο περιμένοντας 45 λεπτά στην ουρά. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Είχε τέτοιο καύσωνα που ήμασταν τυχεροί που δεν πάθαμε ζημιά. Αργότερα μάθαμε ότι εκείνη την ημέρα είχε 38 βαθμούς Κελσίου! Επισκεφτήκαμε τις περισσότερες πλατείες, περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα στην Via del Corso και στα στενά δρομάκια μεταξύ Πάνθεον, Φοντάνα ντι Τρέβι και Πιάτσα ντι Σπάνια και ψωνίσαμε από τα σουβενιράδικα. Εγώ ως γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος πήρα το αμάξι και πετάχτηκα μέχρι το Ολυμπιακό στάδιο για να δω που παίζει η Ρόμα και η Λάτσιο. Στο γήπεδο δεν μπήκα, αλλά ο χώρος γύρω από αυτό είναι καταπράσινος και ιδανικός για εκδρομή. Παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν ήμουν φαν της Ρόμα, επισκέφτηκα την μπουτίκ της ομάδας στην Piazza Colonna και αγόρασα την φανέλα της ομάδας του 1954. Είναι σε στυλ ζακέτας με γιακά και άσπρα κουμπιά.
Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα ότι αυτό που μου έκανε εντύπωση στη Ρώμη ήταν η πληθώρα αξιοθέατων (κάθε 100 μέτρα είχε κάτι να δεις!), ο τεράστιος αριθμός τουριστών (ήταν αμέτρητοι...), η ομορφιά του Τίβερη και των παραποτάμιων δρόμων του και το Πάνθεον. Δεν έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο στα των αξιοθέατων καθώς οι τουριστικοί οδηγοί τα λένε πολύ καλύτερα από εμένα. Μόνο δύο-τρεις συμβουλές θα δώσω πάλι: Να πάτε στη Ρώμη την άνοιξη. Θα αποφύγετε την αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού και θα βρείτε όλα τα μαγαζιά ανοιχτά. Να πάρετε ένα άδειο μπουκάλι νερό και να το γεμίζετε από τις αμέτρητες βρύσες της πόλης. Το φτηνότερο μικρό εμφιαλωμένο μπουκάλι είχε 1,5 ευρώ. Να προετοιμαστείτε ρωτώντας γνωστούς και φίλους για καλά εστιατόρια κοντά στο κέντρο διότι τα τουριστικά είναι σκέτη απάτη. ΝΑ μείνεται σε ξενοδοχείο κοντα σε στάση Μετρό. Με το Μετρό γυρίζεις πολύ εύκολα όλα τα αξιοθέατα της πόλης.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗΣ

Τα τελευταία χρόνια κάνουμε διακοπές στο εξωτερικό. Το 2007 πήγαμε Ισπανία, το 2008 Σκανδιναβία και φέτος στην Ιταλία. Τις δύο πρώτες φορές πήγαμε με γκρουπ μέσω ταξιδιωτικών πρακτορείων κάτι που είχαμε επιλέξει και το 2004 για να πάμε Τυνησία. Οι εκδρομές σε γκρουπ δεν είναι τόσο φτηνές όσο φαίνεται. Όταν σου λέει το πρακτορείο ότι με 550 ευρώ πηγαίνεις 5 μέρες στη Ρώμη, βάλε εσύ 800 ευρώ το άτομο για να είσαι μέσα. Καταρχάς δεν συμπεριλαμβάνονται οι φόροι των αεροδρομίων. Επίσης, στο παραπάνω ποσό δεν συμπεριλαμβάνεται τίποτα επιπλέον πέραν των εισιτηρίων μετ’ επιστροφής και της διαμονής στο ξενοδοχείο μετά πρωινού. Οι εκδρομές σε γειτονικά μέρη είναι προαιρετικές και για να ακολουθήσεις πρέπει να τα σκάσεις. Επίσης η 5^η ημέρα είναι η ημέρα της επιστροφής. Οπότε, ουσιαστικά είναι 4 οι ημέρες της διαμονής. Αξίζει να δώσεις 800 ευρώ για μία 4ήμερη εκδρομή στη Ρώμη; Εγώ πάντως λέω όχι. Και το λέω τώρα, που υπάρχει η φοβερή ευκολία του διαδικτύου και μπορείς να τα οργανώσεις όλα από το γραφειάκι σου πίνοντας τον παγωμένο καπουτσίνο σου.

Αυτό κάναμε και εμείς φέτος. Αλλάξαμε συνήθειες και κανονίσαμε τα πάντα μόνοι μας. Μέσω διαδικτύου. Για να πάρουμε αυτήν την απόφαση χρειάστηκε μόνο ένα μαγικό ηλεκτρονικό κατασκεύασμα. Το MLS DESTINATOR φίλοι μου. Πλοηγός οδήγησης (GPS) από τους λίγους! Με φορτωμένους όλους τους χάρτες της Ευρώπης και της Ελλάδας και με φωνητικές οδηγίες για το που να στρίψεις και τι πορεία να ακολουθήσεις. Παλαιότερα είχαμε κάποιους ενδοιασμούς για το κατά πόσο είναι φρόνιμο να πας διακοπές σε μία ξένη χώρα με μοναδικά όπλα ένα οδικό χάρτη και την τύχη του πρωτάρη. Και αν χαθούμε; Αν πάρουμε λάθος δρόμο; Αν δεν μπορέσουμε να βρούμε το ξενοδοχείο; Αν βρεθούμε ξαφνικά στη μέση του πουθενά και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και προς τα που να κατευθυνθούμε; Την άκρη στο τέλος θα την βρούμε, αλλά πόση ώρα θα χάσουμε; Αυτός ήταν ο φόβος (της Βίκυς βασικά..) και για αυτό δεν πηγαίναμε πουθενά μόνοι μας. Το GPS όμως μας έσωσε.

Ήταν αρχές Ιουλίου λοιπόν, και μπαίνοντας στο http://www.booking.com οργανώσαμε την διαμονή μας στην Νάπολη, τη Ρώμη, τη Φλωρεντία, το Μιλάνο, την Βενετία, κλείσαμε ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο και συλλέξαμε τις απαραίτητες πληροφορίες για το ταξίδι. Τα ξενοδοχεία, ήταν τριών και τεσσάρων αστέρων και το αυτοκίνητο FIAT BRAVO 1600 κ.ε ντιζελοκίνητο. Σε αυτήν την ανάρτηση θα περιγράψω κάποιες στιγμές μας στη μεγαλούπολη του Ιταλικού Νότου, την πόλη που λατρεύει το Χριστό, την Παναγία και τον… Μαραντόνα.

Για να πάμε στη Νάπολη κλείσαμε ηλεκτρονικά εισιτήρια με την Alitalia. Πτήση Αθήνα-Νάπολη μεσημέρι Δευτέρας στις 17 Αυγούστου. Και ενώ φτάσαμε στο Βενιζέλος και πήγαμε προς το check-in της Alitaliα, καταλήξαμε στην άλλη άκρη του αεροδρομίου να ετοιμαζόμαστε να πετάξουμε με κάποια…. Air One. Αρχίσαμε το χαβαλέ με την Βίκυ. «Ωραία ξεκίνησε η εκδρομή!» , «Αν φτάσουμε τυχεροί θα είμαστε» , «Σε κανένα ερείπιο θα μας βάλουν μέσα» (αυτό το πιστεύαμε πραγματικά…). Εν τέλει πετάξαμε με ένα σχετικά καλό αεροσκάφος (δεν ήταν ούτε Boeing, ούτε AirBus) και με δεδομένη την αλλαγή της ώρας (η Ιταλία είναι μία ώρα πίσω), φτάσαμε στη Νάπολη στις 3 το μεσημέρι. Εκεί αρχίσανε τα πρώτα μικρά μας βάσανα. Χωρίς αυτά άλλωστε τι θα έχεις να θυμάσαι; Φτάνοντας στα γραφεία των εταιρειών ενοικίασης αυτοκινήτων (είχαμε κλείσει με Alamo) αρχίσαμε να διαβάζουμε: Avis , Hertz, Sixt κ.ο.κ. “Ρε συ, που είναι η Alamo; Όλες τις έχει εκτός από αυτήν!» λέει η Βίκυ με αγωνία (ήταν και το άγχος της αρχής του ταξιδιού). Πραγματικά απορήσαμε. Ανοίγω το φάκελο με τα χαρτιά της εκδρομής, βρίσκω την κράτηση για το αυτοκίνητο και με μικρά γράμματα έγραφε : Alamo (Maggiore). Τι την θες την παρένθεση αδελφέ μου και μας κοψοχολιάζεις; Γράψε εκεί με μεγάλα κόκκινα γράμματα M A G G I O R E να βρούμε εμείς την υγειά μας και η Alamo την ησυχία της! Στον γκισέ ήταν μία πενηντάρα Ιταλίδα που μιλούσε αγγλικά με ιταλική προφορά. Αν δεν είχα τη Βίκυ μαζί μου δεν θα έπιανα τίποτα. Κάτι για ασφάλειες έλεγε, για κλοπές, τρακαρίσματα, σπασίματα τζαμιών, 800 ευρώ για ζημιά, 2000 ευρώ για κλοπή (μας έκανε την καρδιά περιβόλι) κάπου ανάμεσα είπε ότι το αμάξι παίρνει Diesel ή αλλιώς στα Ιταλικά Gasolio και αφού μας έδωσε το κλειδί μας ξαπόστειλε λέγοντας να πάμε να πάρουμε το αυτοκίνητο από την θέση 31 του πάρκινγκ της Maggiore. Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις… Με 2 ψιλοτεράστιες βαλίτσες και 2 σάκους για τον ώμο να μετατρέπουν την οποιαδήποτε μετακίνηση σε μαρτύριο, βγήκαμε από τον τερματικό σταθμό του Aeroporto di Napoli. Τι ωραία αίσθηση, να βγαίνεις από το αεροδρόμιο και να σε χτυπάει η 35άρα ζέστη της Καμπανίας στη μούρη… Άντε βρες το αμάξι τώρα. Πιο εύκολα βρίσκεις το Ιταλικό Λόττο όταν έχει τζακ ποτ 140 εκατομμύρια. Τελικά, μετά από 20λεπτη περιπλάνηση στα ειδυλλιακά δρομάκια και υπαίθρια πάρκινγκ του αεροδρομίου και 15 ερωτήσεις σε περαστικούς και μη, να την μπροστά μου η θέση 31! Ούτε όταν είχα βγάλει τρεις φορές στη σειρά 31 στα χαρτιά στις καταλήψεις του σχολείου δεν είχα χαρεί έτσι. Ανοίγω το πορτ-μπαγκάζ και βρίσκω ένα κουτί με ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια μέσα. Τι έγινε ρε παιδιά; Κάνει η Maggiore δώρο και παπούτσια τώρα; Κατέληξα στο προφανές συμπέρασμα ότι ο προηγούμενος ενοικιαστής τα άφησε και έφυγε, αλλά τι να το κάνεις; Ντερέκι θα ήταν. Εγώ με το ζόρι φτάνω το 1.67 και αυτός μου άφησε ένα ζευγάρι αθλητικά 45 νούμερο. Τι να τα κάνω ρε μεγάλε; Να μπω μέσα και να διασχίσω το Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας; Στο τέλος βέβαια τα κράτησα και τώρα αναπαύονται στην παπουτσοθήκη μου.

Το ηθικό μου είχε αναπτερωθεί παρά το γεγονός ότι δεν είχα ιδέα ούτε κατ’ ελάχιστο κατά που πέφτει το ξενοδοχείο. Αλλά για αυτό δεν πήραμε το GPS; Το βάζω λοιπόν και εγώ στη θέση του και φορτώνω τον προορισμό: Buono Hotel, Via Nuova Poggioreale, 158/G, 80143 Napoli. Βγαίνω από το χώρο του αεροδρομίου και περιμένω να με καθοδηγήσει. Σιγά μην δούλευε! Βρε καλό μου βρε χρυσό μου πες κάτι, από πού στρίβουμε; Ακάθεκτο το μηχάνημα έλεγε μόνο: «Ασθενές σήμα, ελέγξτε την κεραία» Ποια κεραία ρε! Εγώ δεν βλέπω καμία κεραία! Ή μας δουλεύει αυτή η μαλάκο που μιλάει και δίνει οδηγίες ή χάλασε. Που πάμε ρε!! Χωρίς GPS δεν θα βρούμε όχι το ξενοδοχείο αλλά ούτε το αεροδρόμιο για να γυρίσουμε πίσω. Που να ξέρω ο άσχετος ότι πολλές φορές κολλάει; ( μετά το έμαθα, αλλά την ψυχρολουσία την πέρασα). Μήπως ήξερα από GPS και χθες; Τελικά, σε 5-6 λεπτά βρήκε σήμα και άρχισε να μας καθοδηγεί κανονικά. Η πρώτη εικόνα της πόλης ήταν ανησυχητική. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή που λένε. Άδειοι οι δρόμοι (καλό αυτό) , κλειστά τα μαγαζιά (κακό αυτό). Οι κάτοικοι της Νάπολης ήταν διακοπές. Μαζική φυγή που λέμε. Φτάσαμε ξενοδοχείο, εγκατασταθήκαμε και την πέσαμε για ύπνο σε ένα δωμάτιο που έβραζε καθώς οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου δεν είχαν προνοήσει να βάλουν τον κλιματισμό.

Buono Hotel

Για την Νάπολη δεν έχω πολλά πράγματα να πω. Το μόνο που έχω να αναφέρω είναι η απίστευτη βρωμιά της, οι απαράδεκτοι δρόμοι της αλλά και οι ωραίες συνοικίες της στα δυτικά, ψηλά στο λόφο. Οι τιμές στα μαγαζιά (τα ελάχιστα που ήταν ανοιχτά) είναι λογικές και μπορείς να πάρεις από εκεί τα παραδοσιακά προϊόντα της Ιταλίας. Θα γλιτώσεις αρκετά χρήματα. Κάνουν την καλύτερη πίτσα, οδηγάνε σας μεθυσμένοι και είναι περισσότερο φιλικοί αλλά λιγότερο επαγγελματίες από τους υπόλοιπους Ιταλούς. Εν κατακλείδι, αν επισκεφτείς την Βόρεια Ιταλία αρχικά, και μετά πας στη Νάπολη θα υποστείς ένα ισχυρό πολιτισμικό σοκ. Πέραν αυτού, τα αξιοθέατα της δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά εκτός του Αρχαιολογικού Μουσείου που είναι αξιόλογο. Η συμβουλή μου: Να πάτε στην Νάπολη μόνο με την προοπτική να συνδυάσετε την εκδρομή με επίσκεψη στην Πομπηία, το Ερκολάνο, τον Βεζούβιο και την υπέροχη ακτή Αμάλφι. Διαφορετικά δεν «λέει». Εμείς τη δεύτερη μέρα πήγαμε μέχρι την Ακτή Αμάλφι (70 χιλιόμετρα). Βγάλαμε εκπληκτικές φωτογραφίες, είδαμε υπέροχα τοπία με απόκρημνες βουνοπλαγιές, φάγαμε καλή πίτσα και απολαύσαμε το φοβερό Ιταλικό παγωτό. Στο γυρισμό από την ακτή Αμάλφι περάσαμε από Σαλέρνο και Πομπηία. Το δεύτερο βράδυ στη Νάπολη το περάσαμε επισκεπτόμενοι τις δυτικές συνοικίες που είναι σαφώς πιο αναβαθμισμένες από την υπόλοιπη πόλη. Την άλλη μέρα (Τετάρτη) μαζέψαμε τα πράγματα μας, τα βάλαμε στο αυτοκίνητο, επισκεφτήκαμε το αρχαιολογικό μουσείο (τις Τρίτες είναι κλειστό και δεν μπορέσαμε να πάμε) και βάλαμε μπρος για την Αιώνια Πόλη. Τελικά μου αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ! Δεν βαριέμαι με τίποτα!

Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

Πομπηία

Την καλύτερη πίτσα φάγαμε στη Νάπολη

Νάπολη

Ακτή Αμάλφι. Ίσως η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ!

Ακτή Αμάλφι

Ακτή Αμάλφι

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Σιένα

Σιένα

Σιένα. Η πιο περίεργη πλατεία που έχω δει

Σιένα

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Μπολόνια

Πίζα

Σαν Τζιμινιάνο

Λίμνη Τρασιμένο (Ούμπρια)

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Βερόνα

Βερόνα

Βερόνα

Βενετία

Βενετία

Νησί Μουράνο, Βενετία

Βενετία

Βενετία

Βενετία

ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Αναχώρηση από Σάμο για Χίο την Πέμπτη 6 Αυγούστου

Διαμονή στη Χίο για 10 μέρες και αναχώρηση για Πειραιά στις 16 Αυγούστου

Πτήση από Αθήνα για Νάπολη στις 17 του μηνός και παραλαβή του αυτοκινήτου στο Αεροδρόμιο της Νάπολης

Διαμονή 2 ημέρες στη μεγαλούπολη του Ιταλικού Νότου και μετά αναχώρηση οδικώς για Ρώμη

Διαμονή στη Ρώμη 3 ημέρες και μετά αναχώρηση για Φλωρεντία

Διαμονή στη Φλωρεντία επίσης 3 μέρες και μετά αναχώρηση για Μιλάνο

2 ημέρες στο Μιλάνο και μετά αναχώρηση για Βενετία. Μετά από διαμονή 2 ημερών στην Βενετία, παράδοση αυτοκινήτου στο αεροδρόμιο της πόλης και πτήση για Αθήνα. Άφιξη στην Αθήνα 29 Αυγούστου.

Αυτά για φέτος. Έυχομαι για εμάς να πάνε όλα καλά και για εσάς που δεν έχετε κάνει ακόμα διακοπές να περάσετε υπέροχα όπου και αν πάτε!!

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Υ.Γ. Όχι! Δεν ήμουν εγώ αυτός που παραλίγο να καταλήξει στη θάλασσα. Ένας αφηρημένος ήταν, που πήγε να ψωνίσει στο μίνι μάρκετ και ξέχασε να βάλει χειρόφρενο..

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΗΜΗΤΡΗ

"Αλέξανδρε,

Ζητώ συγγνώμη, αλλά επειδή δεν ξέρω τα ήθη των ιστολογίων, αποφάσισα να μην γράψω στο blog σου αλλά απ'ευθείας.

Είμαι 50 χρονών, ζω στην Αθήνα και δουλεύω σε υπηρεσία του Υπ.Δικαιοσύνης.

Αφορμή, για να σου γράψω, πήρα από ένα αρνητικό σχόλιό σου για το βιβλίο "κλεμμένη εξίσωση".

Το βιβλίο αυτό το αγόρασα για το γιο μου, ο οποίος θέλει να σπουδάσει φυσικός και μάλλον έχει, ή θα, περάσει στο φυσικό.

Αφού διάβασα το σχόλιό σου για το βιβλίο και προτού το δώσω, αποφάσισα να το αλλάξω με το βιβλίο E=mc2, για το οποίο έγραψες θετικά σχόλια.

Θα παρακολουθώ το blog κατά διαστήματα, μια και θεωρώ ότι είναι εξαιρετικό, και ελπίζω στο μέλλον να μπορέσω να γράψω κάτι.

Σ'ευχαριστώ για την ενημέρωση."

Όταν σου έρχονται τέτοια μηνύματα, συνειδητοποιείς δύο πράγματα. Πρώτον, ότι αρκετοί σε διαβάζουν χωρίς να σχολιάζουν (κάτι που κάνω και εγώ στα ιστολόγια των άλλων) και δεύτερον ότι αυτά που γράφεις παλαιά ή νέα, ενδιαφέροντα ή βαρετά, χιουμοριστικά ή σοβαρά, πρωτοποριακά ή κοινότοπα σε κάποιους ίσως και να φανούν χρήσιμα. Χάρηκα με αυτό το μήνυμα. Ευχαριστώ Δημήτρη.

Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Σήμερα το πρωί στο γραφείο, έψαχνα σε κάτι προσωπικούς μου φακέλους και βρήκα το έγγραφο που απεικονίζεται στη παραπάνω φωτογραφία. Προκειμένου να εκτελέσω χρέη πραγματογνώμονα σε μία δικαστική υπόθεση διεκδίκησης τμήματος οικοπέδου, ορκίστηκα ενώπιον του Ειρηνοδίκη. Ο Θεός και το Ιερό Ευαγγέλιο θα σταθούν αρωγοί στην προσπάθεια μου για δικαιοσύνη, αμεροληψία και απόδοση της αλήθειας.

STREET VIEW

Δεν είχα ιδέα για την εκπληκτική υπηρεσία της google με το όνομα Street View. Οργανώνω ταξιδιωτική εξόρμηση στη γειτονική Ιταλία με την εξής οδική διαδρομή: Νάπολη-Ρώμη-Φλωρεντία-Μιλάνο-Βενετία. Προκειμένου να δω τα μέρη που θα επισκεπτώ και τα ξενοδοχεία που θα μείνω, έψαξα μεσω Google Earth και στο τέλος ανακάλυψα και το Street View. Τι να πω; Οι άνθρωποι έχουν "ξεφύγει". Απίστευτη ανάλυση, οπτική γωνία 360 μοιρών (!!!) στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και όλος ο κόσμος μπροστά στην οθόνη σου. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η υπηρεσία δεν έχει ακόμα λειτουργήσει καθώς έχει μπλοκαριστεί από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.. Ξέρω, ξέρω.. Big Brother και τα σχετικά. Τους έχω βαρεθεί ρε παιδί μου, τους έχω βαρεθεί.

Ο ΕΥΔΗΛΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Η ανατολή του ήλιου σήμερα (9/7/2009)

Τα έργα στο Λιμάνι Ευδήλου (8/7/2009)

ΚΑΘΕ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρεθήκαμε στην Αθήνα. Κοινώς, και με όλο το σεβασμό στους κατοίκους της πρωτεύουσας, φύγαμε από τον παράδεισο για να πάμε στην κόλαση. Ας όψεται ο γάμος της πρώτης μου ξαδέρφης που παντρευόταν το Σάββατο το βράδυ στο Π. Ψυχικό. Φτάσαμε το απόγευμα της Παρασκευής στο Ελ. Βενιζέλος. Όταν περάσαμε την έξοδο του κτιρίου αντικρίσαμε μία συμπαθητική ουρά 100 ατόμων που περίμεναν για ταξί. Ένας τύπος που στεκόταν από πίσω, μας διαβεβαίωνε ότι τέτοια ουρά δεν είχε ξαναδεί. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας φιλότιμος και αποφασιστικός τροχονόμος και έβαλε τα πράγματα σε μία τάξη διαφορετικά ακόμα εκεί θα ήμασταν. Μετά από 20 λεπτά μπήκαμε στο ταξί. Ο ταξιτζής ήταν γύρω στα 55 με γκρίζα μακριά μαλλιά πιασμένα κοτσίδα. Με το που μπήκαμε μέσα έπεσε και η πρώτη ερώτηση: "από που είστε παιδιά;" "Από τη Σάμο", απαντάω εγώ. "Α! τι τυχεροί που είστε!" μου απαντάει. Τι το ήθελα; Από εκείνη την ώρα και για κάνα μισάωρο δεν μας άφησε σε χλωρό κλαρί. Φοβερή φιγούρα ο τύπος. Για να πάρετε μία ιδέα σας λέω αυτό: Σύμφωνα με τα λεγόμενα του πάντα, είχε πάρει πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, η βασική του δουλειά ήταν σεφ και τον ελεύθερο χρόνο του δούλευε ταξί! Φανταστείτε ένας τέτοιος άνθρωπος τι ιστορίες είχε να πει. Για το που δούλεψε σεφ, για το πόσο σκληρή είναι η δουλειά του μάγειρα, για το ότι οι άντρες είναι καλύτεροι στο μαγείρεμα από τις γυναίκες, για το ότι έχει κρεμάσει το πτυχίου του ηλεκτρολόγου και δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ, για το ότι "στήνει" εστιατόρια από την αρχή, για το ότι δούλεψε 3 χρόνια στη Μόσχα (εκεί έδωσε ρέστα, μιλούσε κάνα τέταρτο..), για την ζωή στη Ρωσία (έκανε πλήρη λαογραφική περιγραφή, τους Ρώσους τους αισθάνομαι πλέον δικούς μου ανθρώπους μπορώ να πω..) και άλλα τόσα πολλά που δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ. Ο προορισμός μας ήταν το μαιευτήριο "Μητέρα". Ξέχασα να σας πω ότι εκτός από τον γάμο, έτυχε την ίδια ημέρα να γεννάει και μία καλή μας φίλη. Είπαμε λοιπόν να το συνδυάσουμε και να περάσουμε από κει. Μέχρι να φτάσουμε τα είχαμε ακούσει όλα. Είχε και ένα μάγκικο υφάκι αλά Αλέφαντος "τα πάντα όλα" οπότε καταλαβαίνετε..

Εν πάση περιπτώσει, όταν φτάσαμε ήρθε η ώρα της πληρωμής. "Τριανταπέντε ευρώ", μου λέει. Τριανταπέντε ευρώ για διαδρομή Αεροδρόμιο-Νοσοκομείο Υγεία; Σαν πολλά δεν είναι; Η ταρίφα καταρχάς, έγραψε 23 ευρώ. Τι να κάνω, βιαζόμασταν και τα πλήρωσα να τελειώνουμε. Άσχετα αν μετά τα "έκλαιγα" για τουλάχιστον μία ώρα. Η φίλη μας ήταν στο μαιευτήριο από τις 8 το πρωί. Εμείς φτάσαμε απογευματάκι, μείναμε για ένα δίωρο και κατά τις 21.30 το βράδυ φύγαμε. Τελικά, από ότι μάθαμε αργότερα, γέννησε στις 4 τα ξημερώματα. Ο τελικός προορισμός μας ήταν ο Άγιος Ελευθέριος. Εκεί βρίσκεται το σπίτι του κολλητού μου που θα μας φιλοξενούσε. Φτάσαμε, τα είπαμε, φάγαμε και ετοιμαστήκαμε για βραδινή έξοδο. Δύο βράδια στην Αθήνα, να μη βγούμε μία φορά; Παρόλο που ήμασταν ψιλοκομμάτια από το ταξίδι αποφασίσαμε να πάμε για μία μπύρα στο Γκάζι. "Τι λέει αυτό το Γκάζι ρε Γιώργο;" ρωτάω εγώ. "Είναι η νέα μόδα της Αθήνας, πάμε να δούμε τι "παίζει", μου λέει. Φτάνοντας στο Γκάζι έπαθα σοκ. Εργοτάξιο στο οποίο βρίσκονται φαγάδικα και μπαράκια, μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω. Η σκόνη στο φουλ, ο κεντρικός δρόμος της περιοχής ήταν με το ζόρι 4 μέτρα και διάφοροι Ελληνάρες προσπαθούσαν να περάσουν με τα αυτοκίνητα τους ανάμεσα από τον κόσμο και τα μαγαζιά. Σε αυτό το συνοθύλευμα που κάποιοι ονομάζουν τόπο διασκέδασης, βρήκαμε ένα ωραίο μπαράκι και καθήσαμε. Mayo το λένε και κατά τις 11 που φτάσαμε ήταν ψιλοάδειο. Όταν άρχισε να μαζεύει κόσμο κάτι δεν μου καθότανε και πολύ καλά. Αφενός είχε πολλούς άντρες αφετέρου το ντύσιμο τους δεν ήταν αυτό που χαρακτηρίζει το παιδί της διπλανής πόρτας. Πιο πολύ για της παραδιπλανής μου έκανε... Στέλνω μήνυμα στον ξάδερφο μου και του λέω ότι είμαστε στο Mayo και να έρθει να μας βρει. "Στο Mayo;" μου λέει, "Αυτό ρε είναι gay bar!" "Aαα, ώστε έτσι εξηγούνται όλα....", σκέφτηκα. Είδες άμα είσαι επαρχιώτης; Ιδέα δεν έχεις από Αθήνα. Και καλά εγώ. Εσύ ρε Γιώργο δεν είχες ακούσει τίποτα; Όχι ότι με χαλάει ιδιαίτερα να πιω ποτό σε gay bar αλλά τουλάχιστον να το ξέρω από πριν.
Εν πάση περιπτώσει, αφού ήπιαμε 330ml μπύρα mcfarland, κατάπιαμε μισό κιλό σκόνη και μυρίσαμε 2 λίτρα καυσαέριο από τις z4 που περνούσαν λες και το γκάζι ήταν η οδός Μεσογείων, την κάναμε για το σπίτι.
Την άλλη μέρα εξόρμηση στο μουσείο. Όοοοοχι, δεν καταλάβατε καλά, δεν πήγαμε στο μουσείο της Ακρόπολης αλλά στο άλλο το μουσείο, το The Μall. Εκεί βλέπεις, διαλέγεις και αγοράζεις κιόλας. Όχι σαν το άλλο που δεν μπορείς να απλώσεις χέρι και απλώς χαζεύεις. Το απογευματάκι, αφού φάγαμε σε μία ψησταριά στα Πατήσια, πήγαμε πάλι σπίτι για να ετοιμαστούμε για το γάμο. Κουστούμι γραβάτα και τα σχετικά. Ο γάμος ήταν προγραμματισμένος για τις 21:00 στο Αγ. Δημήτριο Π. Ψυχικού. Πήραμε τηλέφωνο την εταιρεία ταξί για να έρθει ένα να μας πάρει στις 20:30. Κοντά είναι τα Πατήσια με το Ψυχικό, οπότε λέμε, ας ξεκινήσουμε όσο πιο αργά γίνεται. Και όντως 20:30 ένα ταξί μας περίμενε έξω από σπίτι.
"Που πάτε παιδιά;" μας ρωτάει ο ταξιτζής. Πάμε στον Αγ. Δημήτριο στο Π. Ψυχικό επί της οδού Δημοκρατίας. "Ωωχχ!", μου λέει. "Τι έγινε, ποιο το πρόβλημα;" του απαντάω. "Όχι τίποτα", μου λέει, "θα το βρούμε!". "Τι εννοεί;" σκέφτομαι. "Υπάρχει περίπτωση να μην το βρούμε δηλαδή;" Για να μην τα πολυλογώ, ο τύπος δεν είχε ούτε δύο μέρες στο τιμόνι. Και όχι μόνο αυτό, δεν ήξερε να χειρίζεται ούτε το GPS. Και πες ότι πηγαίναμε για ποτό, το να καθυστερήσουμε 1 ώρα δεν τρέχει και τίποτα. Αλλά με το γάμο τι γίνεται; Φύγαμε από τη Σάμο με σκοπό να δούμε την ξαδέλφη μου να παντρεύεται και στο τέλος θα δούμε τα στενά των Πατησίων, του Γαλατσίου και του Ψυχικού; Άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια. Αφού με τα πολλά φτάσαμε στο Ψυχικό έπρεπε τώρα να βρούμε την εκκλησία. Ο ταξιτζής, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, είχε αγχωθεί απίστευτα. Είχα χρόνια να δω άνθρωπο πραγματικά αγχωμένο. Αφού στο τέλος τον λυπήθηκα και τον καθησύχαζα λέγοντας του ότι όλα θα πάνε καλά και θα το βρούμε. Ρωτήσαμε 3-4 μαγαζάτορες, χάσαμε το δρόμο, τον ξαναβρήκαμε και επιτέλους στις 21:05 φτάσαμε στον Αγ.Δημήτριο. "Πόσα;", του λέω. "Δώστε μου 5 ευρώ με το ραντεβού διότι σας ταλαιπώρησα!", μου λέει.
Προσεγγίζοντας την εκκλησία είδα κόσμο να χαιρετάει ένα ζευγάρι νεόνυμφων.
Για μια στιγμή ανησύχησα και σκέφτηκα ότι σχόλασε ο γάμος και εμείς δεν προλάβαμε τίποτα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι εδώ δεν είναι ούτε Χίος ούτε Σάμος όπου γίνεται ένας γάμος την ημέρα και τέλος το πανηγύρι. Εδώ οι "πελάτες" περιμένουν με την σειρά να μπουν στο "κατάστημα" να καταθέσουν τον οβολό τους. Σε μία εκκλησία μπορεί να γίνουν και τέσσερις γάμοι σε μία μέρα. Πήγαμε λοιπόν από την κύρια είσοδο (και όχι αυτή που φαίνεται στη φωτογραφία) και εκεί πλέον πειστήκαμε ότι είχαμε πάει σε άλλη εκκλησία. Τον γαμπρό δεν τον ξέραμε εμφανισιακά αλλά δεν βρήκαμε ούτε έναν γνωστό. Μα ούτε έναν! Πάει, σκέφτομαι , να δεις που ο ταρίφας μας πήγε αλλού, την πατήσαμε. Τζάμπα το ταξίδι. Παίρνω πανικόβλητος τηλέφωνο τον ξάδερφο. "Ρε που είσαι; Είμαστε στην εκκλησία και δεν αναγνωρίζω άνθρωπο!" , "Μην ανησυχείς", μου λέει με απόλυτη ηρεμία φέρνοντας με στα ίσια μου. "Και εγώ που είχα πάει πρόπερσι στο γάμο της άλλης ξαδέρφης μας, δεν ήξερα κανέναν. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Εμείς μένουμε αλλού και αυτές στην Αθήνα. Ποιον περίμενες να ξέρεις δηλαδή; Σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί!"
Τα ακλόνητα επιχειρήματα του, άρχισαν να με καθησυχάζουν. Αφού πέρασε το κλασσικό 20λεπτο της καθυστέρησης, έσκασε μύτη και η νύφη. Ο γάμος ξεκίνησε στις 21.25 και τι ώρα τελείωσε; Εδώ σας θέλω. Στις 21: 45 είχαν χορέψει και τον χορό του Ησαϊα. Ωραία ξεπέτα σκέφτηκα. Τι είναι αυτοί οι παπάδες, ρε! Δεν λένε πλέον ούτε τα βασικά. Προετοιμάζεσαι 3 μήνες για να κάνεις θρησκευτικό γάμο και σε 20 λεπτά έχεις ξεμπερδέψει. Η χαρά του γαμπρού και η πίκρα της νύφης, φίλοι μου. Άντε , και στα δικά σας οι ελεύθεροι!